II CZ 129/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 129/12

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa H. J. i A. S.

przeciwko Miastu G. i J.M.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 listopada 2012 r.,

zażalenia powódek na postanowienie o kosztach

zawarte w pkt. II wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

1. zmienia zaskarżone postanowienie o kosztach w ten

sposób, że zasądzone w nim kwoty obniża do kwot po 600

(sześćset) zł i oddala zażalenie w pozostałym zakresie

2. znosi wzajemnie koszty postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r. oddalił apelację powódek

H. J. i A. S., wniesioną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 30 września 2011 r.

oraz „tytułem zwrotu kosztów procesu w Sądzie II instancji zasądził po 1.200 zł” od

obu powódek na rzecz pozwanej J. M.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie o kosztach, zawarte w pkt II wyroku z dnia

3 kwietnia 2012 r., powódki zarzuciły naruszenie art. 102 k.p.c. oraz § 13 ust. 1 pkt

1 rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) (Dz.U. nr 163,

poz. 1348 ze zm.). Twierdziły, że istniały wystarczające podstawy do zastosowania

art. 102 k.c. ze względu na charakter istniejącego postępowania. W razie

niezastosowania tego przepisu podnosiły, że na rzecz pozwanej powinny być

zasądzone koszty postępowania apelacyjnego po 600 zł od każdej powódki, a nie

po 1.200 zł, jak uczynił to Sąd Okręgowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowało się trafne stanowisko,

zgodnie z którym przepis art. 102 k.p.c. ma charakter dyskrecjonalny, a wiec ocena

tego, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu tego przepisu

oparty jest na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem sądu

oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy. W związku z tym ocena taka może

być podważona przez Sąd wyższej instancji tylko wtedy, gdy jest rażąco

niesprawiedliwa (por. np. ostatnio postanowienie z dnia 26 stycznia 2012 r., III CZ

10/12, OSNC 2012 z. 7/8, poz. 118). Nie ma podstaw do twierdzenia, że

niezastosowanie art. 102 k.p.c. w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięciem

rażąco niesprawiedliwym właśnie z racji charakteru tej sprawy.

Ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia stawka minimalna opłaty za

czynności adwokackie wynosiła 2.400 zł (§ 6 pkt 5 rozporządzenia MS z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…) Dz.U. nr 163,

poz. 1348 ze zm.). Pozwaną J. M. reprezentował w obu instancjach ten sam

pełnomocnik zawodowy. Oznacza to, że pozwanej – w związku z oddaleniem

apelacji powódek – należał się zwrot kosztów w wysokości 50% stawki minimalnej

(§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MS).

Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego z dnia 3 kwietnia 2012 r. wynika

to, że powódki wnosiły o przeniesienie na nie prawa własności wraz

z użytkowaniem wieczystym (części działki nr 1277), znajdującej się „pod nawisem

stanowiącym część piętra budynku wybudowanego na stanowiącej własność

powódek działkach” (art. 231 k.c.). Powódki były współwłaścicielkami tych działek

w częściach równych i w obecnym postępowaniu występowały z jedynym

żądaniem procesowym (przeniesienie prawa własności na ich rzecz jako

współwłaścicielek

części

działki

sąsiedniej).

W

tej

sytuacji

w

związku

z nieuwzględnieniem tego żądania także przez Sąd odwoławczy, pozwanej –

reprezentowanej przez adwokata – przysługiwał zwrot kosztów obrony prawnej

w wysokości 1.200 zł, odpowiednio po 600 zł od każdej z powódek (art. 105 § 1

k.p.c.).

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39815 k.p.c. orzekł jak w sentencji.