II CZ 126/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 126/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Tamary G. prowadzącej działalność

gospodarczą pod nazwą "Tamara G. – M.G." w L. przeciwko Ingrid D. prowadzącej

działalność gospodarczą pod nazwą

"T. N." w H. - Niemcy

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia pozwanej

na postanowienie o kosztach zawarte w pkt. III wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 maja 2011 r.,

oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz powódki

kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, rozstrzygając w wyroku z dnia 13 maja 2011 r. o kosztach

postępowania apelacyjnego, zasądził od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.905

zł. Uznał przy tym, że nie ma podstaw do zasądzenia tych kosztów w wysokości

dwukrotnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego. W ocenie tego Sądu,

przedmiotowa sprawa wymagała dużego nakładu pracy, ale dotyczyło to jedynie

postępowania przed Sądem pierwszej instancji.

Pozwana w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła Sądowi

Apelacyjnemu naruszenie art. 109 § 2 k.p.c. w związku z § 12 ust. 1 pkt 2, § 6 pkt

4 i 6 oraz § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) w związku z art. 326 § 1

oraz art. 329 k.p.c., przez przyjęcie, że przedmiotowa sprawa w postępowaniu

apelacyjnym nie wymagała dużego nakładu pracy, ani że nie była zawiła

i skomplikowana i w konsekwencji nie spełnione zostały przesłanki uzasadniające

zasądzenie kosztów zastępstwa w stawkach wyższych niż minimalne.

W

konkluzji

wniosła

o

zmianę

zaskarżonego

postanowienia

przez

zasądzenie od powódki kwoty 6905 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania

apelacyjnego, ewentualnie uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 98 § 3 w związku z art. 99 k.p.c., do niezbędnych kosztów

procesu strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się wynagrodzenie,

jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki

jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd

osobistego stawiennictwa strony. Stosownie zaś do art. 109 § 2 zdanie drugie

k.p.c.,

przy

ustalaniu

wysokości

kosztów

poniesionych

przez

stronę

reprezentowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym sąd bierze pod

uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego

w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do

jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stawki opłat za czynności radców prawnych,

o których mowa w art. 98 § 3 k.p.c. określa rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1349). Według § 2 tego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłaty, stanowią

stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4, przy czym opłata ta nie może być

wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu

sprawy.

W świetle powyższych unormowań nie ulega wątpliwości, że podstawę

zasądzenia opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozporządzeniu; jeżeli

natomiast przemawia za tym niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter

sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia,

wówczas sąd może zasądzić opłatę wyższą, która nie może jednak przewyższyć

sześciokrotnej

stawki

minimalnej

ani

wartości

przedmiotu

sprawy

(por. postanowienie SN z dnia 21 grudnia 2010 r., III CZ 64/10, niepubl.).

W ocenie Sądu Najwyższego, należy zgodzić się z zapatrywaniem Sądem

drugiej instancji, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zasądzenia opłaty za

czynności

radcy

prawnego

w

postępowaniu

apelacyjnym

w

wysokości

przewyższającej stawkę minimalną. Nie przemawiał za tym ani nakład pracy

pełnomocnika strony pozwanej, który nie odbiegał od przeciętnego, ani charakter

sprawy, nie odznaczający się szczególnym stopniem skomplikowania tak pod

względem prawnym jak i faktycznym.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

w związku z art. 39814 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na

podstawie art. 98 § 1 i art. 108 § 1 k.p.c. w związku z art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c.

i na podstawie § 6 pkt 3) w związku z § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).