II CZ 124/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 124/10

POSTANOWIENIE

Dnia 24 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

SSA Anna Kozłowska

w sprawie ze skargi R. M.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…) wydanym

w sprawie z powództwa R. M.

przeciwko D. R. – R. i D. R.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 listopada 2010 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

1. oddala zażalenie

2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz adw. M. S. kwotę

3600 zł (trzy tysiące sześćset), powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej R. M. w postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę R. M. o

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…) w sprawie o odszkodowanie i

zadośćuczynienie.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania

skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: art. 410 § 1 w zw. z art. 404

k.p.c. i art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca wskazała, że skarga o wznowienie postępowania opiera się o podstawę

wznowienia wskazaną w art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. W jej ocenie sądy orzekające w

przedmiotowej sprawie opierały się na sfałszowanych dowodach i je zatajały, a

podstawą skargi są przestępstwa tych sądów. W ocenie Sądu Apelacyjnego nakazywało

to przyjąć, że skarżąca zarzuciła, iż wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa, co

stanowi podstawę wznowienia określoną w art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Ocena ta nie

wykraczała poza przewidziane w art. 410 k.p.c. granice badania podstaw wznowienia

postępowania, gdyż o rzeczywistej podstawie wznowienia decydują okoliczności

uzasadniające wznowienie, a nie powołany w skardze o wznowienie postępowania

przepis, który wskazuje określoną podstawę wznowienia. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r. II UKN 174/99 (OSNP 2001, nr 4, poz.

133)

jeżeli z uzasadnienia

nie wyczerpują

ustawowej

skargi

wynika,

przesłanki

że

okoliczności

wznowienia

w

niej

postępowania,

wskazane

wymienionej

w powyższych przepisach k.p.c., to podnoszona w żądaniu podstawa prawna żądania

nie zachodzi. W takim przypadku skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie

wznowienia i podlega odrzuceniu, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 r. IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9). Fakt, że

skarżąca sporządziła skargę o wznowienie postępowania osobiście, w sposób mało

czytelny i chaotyczny, utrudniał ocenę istnienia podstaw do wznowienia postępowania w

rozstrzyganej sprawie. Jednakże analiza treści tej skargi nakazuje przyjąć, że Sąd

Apelacyjny ocenił prawidłowo, iż skarżąca domagała się wznowienia postępowania z

uwagi

na

popełnienie

przestępstwa

przy rozpoznaniu

sprawy,

a

popełnienie

przestępstwa przez notariusza stanowiło podstawę roszczenia powódki. Skarżąca

kilkakrotnie powtarzała bowiem stwierdzenie, że Sąd pierwszej i drugiej instancji

„orzekał w przestępstwie”, chronił przestępcę, a także że sędziowie używali oszustw i

kłamstw. Nie można zatem odmówić racji Sądowi, który odwołał się do treści art. 404

k.p.c., ograniczającego dopuszczalność wznowienia w przypadkach, gdy ma ono

nastąpić z powodu popełnienia przestępstwa.

Z tych względów prawidłowa była ocena, że skarga nie została oparta

o ustawową podstawę wznowienia i podlegała odrzuceniu. Podstawa do odrzucenia

skargi istniała zatem niezależnie od stwierdzenia, aby zarzucane przez skarżącą

postępowanie mogło stanowić przestępstwo. Dlatego też zażalenie było pozbawione

uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 i 39814 k.p.c.