II CZ 121/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 121/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku wierzyciela S.Ś.

przeciwko dłużniczce B.T.

przy udziale A.D. i P.S.

o świadczenie pieniężne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2007 r.,

zażalenia dłużniczki

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił

zażalenie P.S. – nabywcy zlicytowanej nieruchomości dłużnika – na postanowienie

Sądu Rejonowego w G. z dnia 1 marca 2005 r. o przybiciu nieruchomości. Sąd

uznał, że zakwestionowane czynności postępowania egzekucyjnego zostały

dokonane prawidłowo i są skuteczne. Nie podważa tej oceny zawarta przez

dłużnika z P.S. umowa sprzedaży nieruchomości z dnia 23 grudnia 2004 r.,

ponieważ – zgodnie z art. 930 § 1 k.p.c. – rozporządzenie nieruchomością po jej

zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie.

Od tego postanowienia dnia 11 stycznia 2006 r. wniósł skargę kasacyjną

pełnomocnik P.S. Zaskarżył je również – skargą kasacyjną z dnia 9 lutego 2006 r. –

pełnomocnik dłużniczki B.T.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w P. odrzucił obie skargi

kasacyjne jako niedopuszczalne. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd

wskazał art. 7674 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98).

W zażaleniu pełnomocnik dłużniczki postępowania zarzucił naruszenie art. 3

wymienionej ustawy z dnia 22 grudnia 2005 r., art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o zamianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804) oraz art. 775 1 § 2 k.p.c. w brzmieniu sprzed

wejścia w życie przytoczonej ustawy z dnia 4 lipca 2004 r. i wniósł o uchylenie

zaskarżonego postawienia w części odrzucającej skargę kasacyjną dłużniczki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego, dokonana ustawą z dnia

2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych

innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1804, dalej: ustawa z dnia 2 lipca 2004 r.)

oraz ustawą z dnia 22 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, dalej: ustawa

z dnia 22 grudnia 2005 r. spowodowała – w zakresie systemu środków

zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym – praktyczne wyeliminowanie z tego

postępowania kasacji i skargi kasacyjnej (jedyny wyjątek dotyczy wykonalności

zagranicznego tytułu wykonawczego – art. 1151 § 2 k.p.c.). Przepis art. 7674 § 2

k.p.c. w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. stanowił bowiem,

że na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia

kasacja nie przysługuje. Na skutek nowelizacji tego przepisu, dokonanej ustawą

z dnia 22 grudnia 2004 r., pojęcie „kasacja” zostało zastąpione nazwą „skarga

kasacyjna”.

Współcześnie w prawie procesowym cywilnym obowiązuje – czego nikt nie

kwestionuje, ani w piśmiennictwie, ani w judykaturze – zasada bezzwłocznego

działania prawa procesowego. Jeżeli ustawodawca zamierza od tej zasady

odstąpić, to uchwala przepisy ściśle wyznaczające granice tego odstępstwa

(por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia

2001 r., III CZP 49/00).

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy w orzeczeniach, w których

rozważał dopuszczalność skargi kasacyjnej od postanowienia sądu drugiej instancji

wydanego po dniu 6 lutego 2005 r. – na skutek rozpoznania zażalenia – w sprawie

egzekucyjnej wszczętej przed wejściem w życie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.,

wykluczył możliwość zaskarżenia go skargą kasacyjną (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 25 listopada 2005 r., IV CSK 74/05 oraz postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 kwietnia IV CSK 160/05, niepubl.). Sąd Najwyższy

w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie podziela ten kierunek orzecznictwa.

To oznacza, że zaskarżone postanowienie, które zostało wydane – co jest

bezsporne – w dniu 25 listopada 2005 r., nie podlega zaskarżeniu skargą

kasacyjną. Przytoczone w zażaleniu przepisy prawa przejściowego dotyczą

sytuacji, w której – inaczej niż w rozpoznawanej sprawie – orzeczenie zostało

wydane przed dniem 6 lutego 2005 r. Zażalenie kwestionujące trafność

zaskarżonego postanowienia należało więc uznać za nie uzasadnione.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).