II CZ 120/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 120/98

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 1998 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN - T. Domińczyk

Sędziowie

SN - M. Słoniewski

SN - Cz. Żuławska (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 1998 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa L. M. i M. M.

przeciwko S. K.

o eksmisję,

na skutek zażalenia pozwanego

na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w N.

z dnia 1 lipca 1998 roku, sygn. akt I Ca […]

p o s t a n a w i a:

oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28.11.1997 Sąd Rejonowy, uwzględniając powództwo

L. i M. M., nakazał pozwanemu S. K. opróżnić z osób i rzeczy i wydać powodom lokal

mieszkalny położony przy ul. K. […] w K.. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że

pozwany zajmował lokal bez tytułu prawnego.

Apelację od tego wyroku Sąd Wojewódzki oddalił. Sąd ten podzielił

stanowisko Sądu Rejonowego w przedmiocie władania przez pozwanego lokalem

bez tytułu prawnego, wskazując na skuteczność dokonanego przez powodów

wypowiedzenia umowy najmu. Zdaniem Sądu pozwany nie może powoływać się

na prawo zatrzymania, skoro żądaniem objęty został sam przedmiot najmu.

Co do roszczeń

wzajemnych

pozwanego

zaś,

to

w

przekonaniu

Sądu Wojewódzkiego pozostają one bez znaczenia dla oceny zasadności apelacji,

skoro w tym przedmiocie Sąd Rejonowy w ogóle nie orzekał.

W wniesionej przez pełnomocnika pozwanego skardze kasacyjnej, opartej

na podstawie z art. 3931 pkt 2 kpc zarzucono naruszenie art. 5, 188 § 2, 204 § 1 i 3

oraz art. 379 pkt 5 kpc. Skarżący twierdził w szczególności, iż pozwany, działając

w sprawie bez adwokata, nie został należycie pouczony o przysługujących mu

uprawnieniach, a co za tym idzie - został pozbawiony możności obrony swych praw.

Sąd Wojewódzki odrzucił kasację, podnosząc w uzasadnieniu, że jest to

sprawa o świadczenie (wydanie), a ponieważ wartość przedmiotu sporu została

w pozwie określona na kwotę 514,62 zł i nie uległa zmianie, zaskarżenie orzeczenia

eksmisyjnego kasacją nie jest dopuszczalne.

Kwestionując

stanowisko

Sądu

Wojewódzkiego,

pozwany

twierdzi

w zażaleniu, że w odpowiedzi na pozew przedstawił wartość swoich roszczeń

wobec powodów z tytułu nakładów na remont i przeróbki lokalu w kwocie

43.287,59 zł i że ta właśnie kwota określa wartość przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28.11.1997 nie zawiera innych rozstrzygnięć

poza orzeczeniem eksmisji pozwanego oraz zasądzeniem kosztów. Już tylko z tego

względu zaskarżenie tego wyroku apelacją i kwestionowanie go w zakresie

rozstrzygnięć w nim niezamieszczonych było bezprzedmiotowe. Jeżeli wobec tego

pozwany twierdzi, że wniósł powództwo wzajemne, zaś sąd pierwszej instancji

w wyroku pominął rozstrzygnięcie o nim, to w takiej sytuacji pozwany mógł się

jedynie domagać uzupełnienia wyroku w trybie art. 351 § 1 kpc - czego jednakże

nie uczynił. Brak zatem rozstrzygnięcia o powództwie wzajemnym i nie może ono

stać się przedmiotem postępowania kasacyjnego.

Wymaga przy tym wyjaśnienia, że nawet w razie, gdyby roszczenia

pozwanego wobec powodów zostały prawidłowo zgłoszone w postępowaniu

pierwszoinstancyjnym, jako powództwo wzajemne i gdyby rozstrzygnięcie o nim

okazało się niekorzystne dla pozwanego, to w kwestii dopuszczalności kasacji

nie byłoby możliwe zsumowanie wartości przedmiotu zaskarżenia w zakresie

roszczenia głównego z wartością przedmiotu zaskarżenia w zakresie powództwa

wzajemnego. O „kasacyjności” bowiem sprawy o świadczenie decyduje wartość

przedmiotu zaskarżenia niezależnie od tego, czy jest to powództwo główne, czy

wzajemne, osobno dla każdego z tych powództw. W konsekwencji - skoro pozwany

zaskarżył kasacją jedynie wyrok eksmisyjny, przy czym żądanie eksmisji wiązało się

z oznaczeniem wartości przedmiotu sprawy kwotą niższą od 5.000 zł, to kasacja jego

zasadnie uległa odrzuceniu na podstawie art. 3935 kpc.

Powołanie się skarżącego na rozstrzygnięcie SN w sprawie sygn. III CZ 50/97,

której przedmiotem było żądanie rozwiązania umowy najmu oraz żądanie wydania

przedmiotu najmu (opróżnienia mieszkania) - było chybione, skoro w sprawie

niniejszej chodzi tylko o żądanie opróżnienia mieszkania, o rozwiązaniu stosunku

najmu bowiem orzeczono prawomocnie już wcześniej.

Zażalenie pozwanego zatem, jako bezzasadne, uległo oddaleniu.

aw

jg