II CZ 120/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 120/06

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi R.M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2005r., sygn. akt [...]

wydanego w sprawie z powództwa R.M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w O.

o odszkodowanie

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2007 r.,

zażalenia skarżącej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie, nie obciążając skarżącej R.M. kosztami

postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 października 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę R.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

tego Sądu z dnia 28 czerwca 2005 r. z tej przyczyny, że skarżąca nie oparła swojej

skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Przepis art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c.

dopuszcza wznowienie postępowania – stwierdził Sąd Apelacyjny – na tej

podstawie, że wyrok, od którego jest wnoszona skarga, został uzyskany za pomocą

przestępstwa, co może mieć miejsce wtedy, gdy określony czyn wpływa

bezpośrednio na kształtowanie treści orzeczenia bądź na działania osób biorących

udział w postępowaniu. Skarżąca nie wskazała na żadną z wymienionych sytuacji,

a jedynie przedstawiła swoją dalece subiektywną opinię, którą uzasadniła

sformułowaniem: „Bezsporne jest, iż Sąd Okręgowy w K. i Sąd Apelacyjny wydał

wyrok w przestępstwie, albowiem dowody przestępstwa Sądu są w wydanych przez

te Sądy wyrokach, ich treści i uzasadnieniu”. Opinia taka nie jest równoznaczna z

żadną z ustawowych przyczyn wznowienia, wobec czego skarga podlegała

odrzuceniu na podstawie art. 410 k.p.c.

W zażaleniu skarżąca zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu wadliwą ocenę

zebranego materiału dowodowego, a w jej wyniku wyrażenie błędnego poglądu

o braku podstaw do wznowienia, mimo że w przedmiotowej sprawie zaistniało

ewidentne przestępstwo. Powołała się ponadto na nowy dowód w postaci opinii

biegłego z zakresu badań identyfikacyjnych pisma ręcznego, mgr R.D., z dnia 25

września 2006 r., z której wynika, że jej podpis pod aktem notarialnym Rep. A. Nr

[...] został nakreślony przez K.B. W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że skarżąca – wnosząc o wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

tego

Sądu

z dnia

28 czerwca 2005 r. – w swoich wywodach powoływała się na popełnienie

przestępstwa, niemniej nie wskazała na taki czyn, który mógłby uzasadniać

wznowienie na podstawie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Oceny tej w niczym nie zmieniają

wywody zawarte w uzasadnieniu zażalenia, ponieważ sprowadzają się one jedynie

do zaprezentowania wyników własnej analizy materiału zebranego w sprawie

zakończonej prawomocnym wyrokiem oraz własnego przeświadczenia żalącej

o ewidentnym zaistnieniu przestępstwa.

Powołana w zażaleniu opinia mgr R.D. nie może również stanowić podstawy

wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przytoczonej regulacji wynika, że

nowe środki dowodowe mogą stanowić podstawę wznowienia tylko wtedy, gdy

istniały już w czasie trwania zakończonego postępowania. Nie może być natomiast

podstawą

wznowienia

środek

dowodowy,

który

powstał

dopiero

po uprawomocnieniu się orzeczenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

13 października 2005 r., IV CZ 96/05, niepubl., z dnia 20 października 2005 r.,

IV CZ 98/05, niepubl. oraz z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZ 52/06, niepubl.). Opinia

mgr R.D. z dnia 25 września 2006 r. nie może zatem stanowić podstawy

wznowienia postępowania zakończonego w dniu 28 czerwca 2005 r.

Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku z art. 3941

§ 3 oraz art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji.