II CZ 116/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 116/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski

SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi wierzyciela R. Ż.

przeciwko dłużnikowi Okręgowej Spółdzielni w K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

Sądu Okręgowego w K. z 6 września 2007 r., sygn. akt I 1 Cz (…),

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r.,

zażalenia wierzyciela

na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt WSC

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 września 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił zażalenie

wierzyciela R. Ż. na wydane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie Sądu

Rejonowego w K. z dnia 9 lipca 2007 r. uchylające postanowienie komornika sądowego i

obciążające wierzyciela kosztami postępowania.

Wierzyciel wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

Sądu drugiej instancji,

którą

podpisał w jego

imieniu

adwokat

ustanowiony

w zakończonym prawomocnie postępowaniu. Pomimo wezwania do uzupełnienia

braków skargi pełnomocnik wierzyciela powołując się na art. 91 pkt 1 k.p.c. nie złożył

pełnomocnictwa uprawniającego do złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem orzeczenia.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę

wierzyciela na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. Odnosząc się do zagadnienia zakresu

pełnomocnictwa procesowego z art. 91 pkt 1 k.p.c. Sąd Okręgowy wskazał na

szczególne cechy postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia,

które

jest

całkiem

nowym

postępowaniem,

służącym

uzyskaniu

prejudycjalnego orzeczenia dla dochodzenia roszczenia z art. 417 k.c. Dlatego do

wniesienia skargi niezbędne jest załączenie oddzielnego pełnomocnictwa.

W zażaleniu na to postanowienie zarzucono naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c.

Według skarżącego, powołującego się pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II CZ 73/2005, niepubl.),

pełnomocnictwo procesowe obejmuje także postępowanie ze skargi o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia,

w

sprawie

w

której

to

pełnomocnictwo zostało udzielone.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Okręgowy uwzględniając szczególny charakter postępowania o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia trafnie przyjął, że umocowanie

adwokata

do

reprezentowania

strony

skarżącej

nie

może

wynikać

z

treści

pełnomocnictwa udzielonego w sprawie zakończonej kwestionowanym orzeczeniem.

Ten

kierunek

wykładni

przeważa

w

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

(por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt II CZ 80/07,

niepubl., z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt IV CZ 76/07, niepubl., z dnia 18

kwietnia 2007 r., sygn. akt V CZ 26/07, niepubl., z dnia 23 marca 2007 r., sygn.. akt V

CZ 18/07, niepubl., z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl., z dnia 9

czerwca 2006 r., sygn. akt. IV CZ 47/06, z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt III CZ 13/06,

OSNC 2006/10/176, z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt V CZ 6/06, niepubl., z dnia 14

czerwca 2005 r., sygn. akt V CZ 61/05, niepubl.). Opiera się na słusznych założeniach,

że postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia nie jest

kontynuacją

dotychczasowego

postępowania

zakończonego

kwestionowanym

orzeczeniem sądu ale jest to postępowanie, które ze względu na jego przedmiot i inną

tożsamość zainteresowanych stron, odrywa się od dotychczasowego postępowania.

Postępowanie o stwierdzenie niezgodność z prawem stanowi ustawowo wymagany

środek umożliwiający dochodzenie roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa.

Jest

to szczególne

postępowanie prowadzone

jedynie

na

użytek przyszłego

postępowania odszkodowawczego. Wniesienie skargi, w odróżnieniu do skargi

kasacyjnej, czy też skargi o wznowienie postępowania, nie zmierza do zmiany bądź

uchylenia orzeczenia. Argumenty te sprzeciwiają się uznaniu, że wskazany w art. 91

k.p.c. zakres pełnomocnictwa procesowego udzielonego do prowadzenia określonej

sprawy obejmuje także umocowanie do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem wydanego w niej prawomocnego orzeczenia.

Dlatego też Sąd Najwyższy składzie niniejszym nie podziela odmiennego poglądu

wyrażonego przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2008 r., do

którego odwołuje się wnoszący zażalenie.

Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 398 14 k.p.c. w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c.).