II CZ 114/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 114/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSA Jan Kremer

w sprawie ze skargi G. L.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt I ACa (…)

wydanym w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w P.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2010 r.,

zażalenia powódki - skarżącej G. L.

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i zasądza od skarżącej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 600 zł (sześćset) tytułem zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Powódka G. L. w dniu 7 lutego 2010 r. wniosła skargę o wznowienie

postępowania w sprawie o ochronę dóbr osobistych zakończonej prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r., którą oparła na podstawie

uregulowanej w art. 401 pkt 2 k.p.c. oraz art. 403 § 2 k.p.c. Pierwszą z podstaw

uzasadniała tym, że nie była należycie reprezentowana w prawomocnie zakończonym

postępowaniu. W ramach drugiej z powołanych podstaw wskazywała na pojawienie się

nowych środków dowodowych datowanych na okres po wydaniu wyroku z dnia 15

stycznia 2008 r., które jej zdaniem mają wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła

skorzystać w postępowaniu objętym skargą.

Postanowieniem z dnia 21 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę uznając,

że nie jest oparta na ustawowej podstawie, a ponadto, iż została wniesiona po upływie

ustawowego terminu. Uznał, że podstawą wznowienia postępowania w oparciu o art.

403 § 2 k.p.c. mogą być takie nowe okoliczności oraz środki dowodowe, które zaistniały

przed rozstrzygnięciem sporu. Wskazane przez skarżącą dowody nie mają związku

logicznego

z

postępowaniem

objętym

skargą

o

wznowienie,

a

zaniedbania

pełnomocnika procesowego strony nie mogą być uznane za przyczynę nieważności w

rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c.

Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, wnosząc o jego

uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 403 § 2 k.p.c.

poprzez przyjęcie, że nie stanowi on postawy żądania wznowienia w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu zażalenia podniosła, iż Sąd Apelacyjny błędnie przyjął, że fakty

zaistniałe po zakończeniu postępowania nie mogą służyć za podstawę wznowienia

postępowania, a ponadto mają one związek z postępowaniami wszczętymi i toczącymi

się wcześniej lub równolegle w stosunku do postępowania objętego skargą o

wznowienie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania w razie

późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku

prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych,

które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego

„późniejsze wykrycie” okoliczności faktycznych lub środków dowodowych dotyczy takich

okoliczności i środków dowodowych, które istniały w okresie trwania poprzedniego

postępowania, ale zostały ujawnione po jego prawomocnym zakończeniu, zaś środek

dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy

wznowienia postępowania, uregulowanej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt V CZ 43/08, nie publ.; z dnia 19

marca 2010 r., sygn. akt II PZ 5/10, nie publ., z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt

IV CZ 96/05, nie publ., z dnia 15 września 2005 r., sygn. akt II CZ 78/05, nie publ; z dnia

26 czerwca 1997 r., sygn. akt I CKN 149/97, OSNC z 1998 r., nr 1, poz. 9, uchwała SN z

dnia 21 lutego 1969 r., sygn. akt III PZP 63/68, OSNC z 1969 r., nr 12, poz. 208).

Prawidłowo uznał tak również Sąd Apelacyjny.

W przypadku oparcia skargi o wznowienie postępowania na podstawie

przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c., badanie, czy zachodzi ustawowa podstawa

wznowienia, obejmuje również ocenę, czy w rozumieniu art. 403 § 2 nowe okoliczności

lub środki dowodowe mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z dnia

19 marca 2009 r., sygn. akt III CZ 12/09, nie publ.). Sąd Apelacyjny prawidłowo ocenił,

że wskazane przez powódkę dowody nie mogłyby mieć wpływu („nie wykazują żadnego

logicznego związku”, uzasadnienia zaskarżonego postanowienia) na wynik sprawy. Ich

ocena nie wskazuje na zasadność twierdzeń zwartych w skardze o wznowienie

postępowania, a znaczna część z nich w ogóle nie dotyczy postępowania objętego

skargą. Powódka nie wykazała też zasadności przeciwnego stanowiska ani w piśmie z

dnia 23 kwietnia 2010 r., ani w zażaleniu. Odrzucenie skargi jest zatem prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3,

art. 99, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. i § 11 ust. 1 pkt 2 i § 13 ust. 2

pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z

późn. zm.).