II CZ 114/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 114/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa T. O.

przeciwko (...) Centrum Filmowemu

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2008 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

skargę kasacyjną, bowiem przed jej złożeniem powódka nie złożyła wniosku o

sporządzenie i doręczenie wyroku z dnia 28 maja 2007 r., który został zaskarżony

skargą kasacyjną.

Rozpoznając zażalenie, w którym zawodowy pełnomocnik powódki wnosił o

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i

zasądzenie

kosztów

postępowania

zażaleniowego, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca „odrzuciła” argumentację Sądu, która legła u podstaw zaskarżonego

postanowienia, twierdząc z powołaniem się na art. 387 § 4 k.p.c., że „ustawodawca

dopuszcza możliwość złożenia skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy nie sporządzono

uzasadnienia wyroku”. Odrzucając motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego

postanowienia pełnomocnik powódki pominął art. 387 § 3 zd. 1 k.p.c., zgodnie z którym

„orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się tej stronie, która w terminie tygodniowym od

ogłoszenia sentencji zażądała doręczenia”, a także treść art. 398 5 § 1 k.p.c., który

stanowi, że „skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w

terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie

skarżącej”. Przepis art. 387 § 4 k.p.c., na który powołał się pełnomocnik skarżącej

dotyczy sytuacji, gdy skarga kasacyjna wnoszona przez Prokuratora Generalnego lub

Rzecznika Praw Obywatelskich albo wypadków, gdy wnoszona jest skarga o

stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, a uzasadnienie nie

zostało sporządzone, bo skarga dotyczy np. prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji. Wadliwa interpretacja tych przepisów zaprezentowana w zażaleniu sprawia, że

zarzuty podniesione w zażaleniu należało uznać za oczywiście bezzasadne. Podobnie

ocenić należało zarzut nieważności postępowania. Okoliczność, że w wydaniu

orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną uczestniczyła sędzia, która była w składzie

orzekającym o odrzuceniu skargi nie rodzi skutku nieważności postępowania, który

pełnomocnik skarżącej upatruje w naruszeniu art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt

4 k.p.c. Wydanie wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną oraz postanowienia

odrzucającego skargę kasacyjną odbywa się w postępowaniu prowadzonym w jednej

instancji. Nie wystąpiła zatem okoliczność, że sędzia brała udział w instancji niższej w

wydaniu zaskarżonego orzeczenia (art. 48 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Bez znaczenia dla oceny zażalenia są – opisane w nim – okoliczności dotyczące

odroczenia terminu ogłoszenia wyroku. W utrwalonym orzecznictwie prezentowany jest

trafny pogląd, że w takim wypadku sąd nie ma obowiązku zawiadamiania przez

wezwanie o nowym terminie ogłoszenia, ani też nie jest zobowiązany do doręczenia

stronie orzeczenia z uzasadnieniem (por. uchwałę SN z dnia 25 czerwca 1968 r., III CZP

62/68, OSNCP 1969, nr 3, poz. 41 oraz postanowienie SN z dnia 17 października 1997

r., III CZ 67/97, OSNC 1998, nr 3, poz. 49).

Z przytoczonych względów zażalenie należało oddalić (art. 398 14 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.).