II CZ 111/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 111/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Wojciech Katner

SSA Jan Kremer

w sprawie z wniosku A. U.

przy uczestnictwie A. U.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2010 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na orzeczenie o kosztach

zawarte w pkt. IV postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 kwietnia 2010 r.,

sygn. akt VII Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w K. na skutek apelacji

wnioskodawczyni A. U. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 listopada

2009 r. w przedmiocie podziału majątku wspólnego zmienił zaskarżone postanowienie w

ten sposób, że zamieszczone tam kwoty zastąpił innymi, oddalił apelację w pozostałej

części, nakazał pobrać od wnioskodawczyni 164,64 zł na rzecz Skarbu Państwa tytułem

uzupełnienia zaliczki na koszty biegłego oraz zasądził od uczestnika postępowania A. U.

na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1.762,80 zł tytułem kosztów postępowania

apelacyjnego.

Sąd Okręgowy uznał apelację za zasadną, ale tylko w części, nie uzasadnił

natomiast rozstrzygnięcia o kosztach.

Uczestnik zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem w części dotyczącej

kosztów postępowania apelacyjnego, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym

zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz

zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kosztów postępowania. Zarzucił

błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: art. 100 k.p.c. w związku z art. 13 § 2

k.p.c.

poprzez

nieuwzględnienie

zasady

stosunkowego

rozdzielenia

kosztów

postępowania oraz art. 520 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie zasady, że każdy

uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Podniósł, że Sąd Okręgowy zasądził od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni całe

koszty postępowania apelacyjnego, podczas gdy żądania wnioskodawczyni zostały

uwzględnione tylko w mniejszej ich części.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje

na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Uzasadnienie zaskarżonego

postanowienia nie zawiera ani wskazania podstawy prawnej, ani motywów, którymi

kierował się Sąd Okręgowy rozstrzygając o kosztach postępowania zażaleniowego, co

oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 328 § 2 k.p.c.

w związku z art. 361 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt V

CZ 7/10, teza opublikowana w Biuletynie SN nr 4/10, s. 14). Nie jest rolą Sądu

Najwyższego poszukiwanie przyjętych przez Sąd Okręgowy motywów rozstrzygnięcia w

przedmiocie kosztów procesu, co jest niezbędne do oceny zasadności podniesionych w

zażaleniu zarzutów naruszenia art. 100 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 520

§ 1 k.p.c.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.