II CZ 106/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 106/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

ze skargi B. D. i A. D.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…)

wydanym w sprawie z powództwa G. W. i J. W. – prowadzących działalność

gospodarczą pod nazwą PPHU „A.(...)” w Ł.

przeciwko B. D. i A. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2010

r.,

zażalenia pozwanych (skarżących)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Pozwani B D. i A. D. wnieśli skargę o wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lutego 2008 r. na

podstawie uregulowanej w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. podnosząc, że wyrok został oparty na

podrobionych fakturach VAT.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę uznając,

że nie jest oparta na ustawowej podstawie, a ponadto, iż została wniesiona po upływie

ustawowego terminu. Sąd ten wskazał, że podstawą wydania zaskarżonego wyroku było

zobowiązanie wekslowe, nie zaś faktury VAT. Okoliczności przedstawione w skardze

były ponadto przedmiotem oceny sądów orzekających w niniejszej sprawie, skarga

zatem zmierzała do ponownego rozstrzygania zagadnień stanowiących postawę wyroku

Sądu Apelacyjnego. Ponadto, skarga została wniesiona po upływie ustawowego

terminu.

Pozwani zaskarżyli powyższe postanowienie zażaleniem, wnosząc o jego

uchylenie w całości oraz o nadanie sprawie dalszego biegu i zasądzenie na rzecz

pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W

uzasadnieniu zażalenia podnieśli, że Sąd Apelacyjny nie dokonał oceny istniejącego

pomiędzy stronami zobowiązania wekslowego – pełniącego funkcję zabezpieczającą – z

punktu widzenia łączącego strony stosunku podstawowego. W opinii skarżących,

okoliczności przez nich przedstawione były dotąd nieznane pozwanym i sądom

orzekającym w niniejszej sprawie. Termin do złożenia skargi o

wznowienie

postępowania został zachowany, ponieważ o nowych okolicznościach skarżący

dowiedzieli się dopiero w dniu 19 lutego 2010 r. z pisma Naczelnika Urzędu

Skarbowego, zaś skargę wnieśli w dniu 23 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania na tej

podstawie, że wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo

na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. Faktury VAT, które zdaniem

skarżących były podrobione, nie stanowiły jednak podstawy wydania wyroku przez Sąd

Apelacyjny. Sąd ten prawidłowo wskazał, że wyrok został oparty na dokumentach

wekslowych, twierdzenie o podrobieniu dokumentów weksli nie dotyczy. Przedmiotem

rozważań w sprawie, której dotyczy skarga, była również kwestia wypełnienia weksli

zgodnie z deklaracją wekslową, rozpoznawane były zarzuty odnoszące się do stosunku

zobowiązaniowego stanowiącego podstawę wystawienia weksli. Trafnie wskazał Sąd

Apelacyjny, że kwestia nieprawidłowego wystawienia korygujących faktur VAT była

podniesiona w rozpoznawanej sprawie, nie jest to zatem okoliczność nowa.

Okoliczności

zaś,

z

którymi

pozwani

wiążą

podstawę

skargi

o

wznowienie

postępowania, dotyczą jedynie odmowy udzielenia informacji stanowiących tajemnicę

skarbową, związaną z popełnieniem bliżej nie sprecyzowanego przestępstwa karnoskarbowego i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Warunkiem możliwości rozpatrywania skargi o wznowienie postępowania jest

spełnienie wymagań określonych w art. 410 § 1 k.p.c. Stwierdzenie braku choćby

jednego z nich skutkuje odrzuceniem skargi (zob.: postanowienie SN z dnia 17 września

2003 r., sygn. akt II CO 10/03, nie publ.; postanowienie SN z dnia 6 listopada 2009 r.,

sygn. akt I CO 17/09, nie publ.). Odrzucenie skargi nie budzi zatem zastrzeżeń.

Odnosząc się do żądania zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu należy zauważyć, że skoro

rozpoznawane zażalenie wniesione przez pełnomocnika ustanowionego przez sąd

podlega oddaleniu jako bezzasadne, to brak jest uzasadnienia dla przyznania mu od

Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (zob. postanowienie SN

z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr 3, poz. 41).

Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.