II CZ 106/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 106/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi A. K.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 13 marca 2007r., sygn. akt I ACa (…),

wydanego w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko J. M.

o zachowek,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2008 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Apelacyjny

odrzucił

skargę

powódki

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem tego Sądu z dnia

13 marca 2007 r. Uznał, że w sytuacji, gdy powódka posiadała pełną zdolność do

czynności prawnych nie wchodziła w ogóle w rachubę podstawa wznowienia w postaci

braku należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.), natomiast co do drugiej

wskazywanej podstawy, to skarżąca nie podała w jakim sensie powołane przez nią, jako

nowości z art. 403 § 2 k.p.c., dwa orzeczenia mogłyby wpłynąć na wynik sprawy; w

rzeczy samej nie stanowiły one nowych okoliczności ani środków dowodowych,

ponieważ znane były skarżącej w czasie toczącego się postępowania zakończonego

wydaniem orzeczenia, którego dotyczy skarga o wznowienie.

Rozpoznając zażalenie skarżącej Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stopień ogólności argumentów sformułowanych w uzasadnieniu zażalenia oraz

brak jakichkolwiek, skonkretyzowanych w nawiązaniu do realiów sprawy, zarzutów

adekwatnych do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, a ponadto,

nawiązanie wręcz do innej podstawy skargi o wznowienie postępowania, aniżeli

wskazywana w piśmie procesowym złożonym w dniu 17 września 2007 r., czyniły

zażalenie oczywiście bezzasadnym. Przesądziło to o oddaleniu zażalenia (art. 39814 w

zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). Brak było też w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia wniosku

występującego z urzędu adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i

to szczególnie gdy się zważy, że ewentualne niesumienne wykonywanie obowiązków

przez poprzedniego profesjonalnego pełnomocnika nie zasługiwało na potraktowanie w

kategoriach nienależytej reprezentacji strony (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Również powołane

w skardze orzeczenie sądu, znane stronie w czasie toczącego się postępowania

zakończonego orzeczeniem, którego skarga dotyczy oczywiście nie podlegało

zakwalifikowaniu zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. Pomoc prawna, wyrażająca się we

wnoszeniu środków prawnych oczywiście bezzasadnych w świetle podstawowych zasad

i instytucji postępowania cywilnego nie uzasadnia przyznania pełnomocnikowi

ustanowionemu przez sąd kosztów od Skarbu Państwa (por. postanowienie SN z dnia

20 września 2007 r. II Cz 69/07 – OSNC 2008, nr 3, poz. 41).