II CZ 103/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 103/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku "T. – S." Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w O. i "T. – I."

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O.

przy uczestnictwie Syndyka Masy Upadłości "T. A." Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w O.

z udziałem interwenienta ubocznego "V. – M." Spółki Akcyjnej

siedzibą w M.

o wpis w dziale IV księgi wieczystej nr […] zmiany wierzyciela hipotecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego

na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 28 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w sprawie o

sygn. akt […] oddalił apelacje uczestnika postępowania Syndyka masy upadłości T.

A. sp. z o.o. w O. oraz interwenienta ubocznego V. – M. S.A. w M. od

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie o wpis w

dziale IV księgi wieczystej nr […] zmiany wierzyciela hipotecznego. Skargi

kasacyjne od wyżej wskazanego postanowienia Sądu Okręgowego wniesione

przez wymienione podmioty dotknięte były brakami, w związku z czym podmioty te

zostały wezwane do uzupełnienia w terminie 7 dni zawartych w skargach wniosków

o przyjęcie ich do rozpoznania poprzez właściwe uzasadnienie wniosków. W

zakreślonym terminie złożyły pismo, w którym w zasadzie powtórzyły zawarte w

skargach kasacyjnych uzasadnienie wniosku o ich przyjęcie do rozpoznania.

Uzasadnienie wzbogaciły tylko o stwierdzenie, że w sprawie występują istotne

zagadnienia prawne.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. odrzucił obie skargi

kasacyjne. Sąd drugiej instancji wskazał, że skarżący powołali się na występowanie

w sprawie określonych zagadnień prawnych, ale takich zagadnień prawidłowo nie

sformułowali. Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o

rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa,

w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący tylko sformułowali określone zagadnienia

prawne i nie przytoczyli jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że

przedstawione

zagadnienia

faktycznie

istnieją,

a

ponadto,

poza

jednym

przypadkiem, nie odnieśli tych zagadnień do przepisów prawnych. Zmierzając do

usunięcia braków skarg kasacyjnych w istocie powtórzyli zawarte w skargach

kasacyjnych uzasadnienie wniosku o ich przyjęcie, zatem Sąd Okręgowy uznał, że

skarżący mimo wezwania nie usunęli braków skarg kasacyjnych.

Interwenient uboczny zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie,

wnosząc o jego zmianę poprzez uznanie za uzupełnione uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. oprócz wymagań przewidzianych w § 1 tego

artykułu, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania

i jego uzasadnienie, Sąd Najwyższy przyjmuje zaś skargę do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Jeżeli skarga

kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 2 lub 3,

przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków

w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.),

natomiast sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto

w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Sąd Okręgowy wdrożył zalecone mu postępowanie naprawcze, którego

konsekwencją było złożenie pisma procesowego zawierającego uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skarg do rozpoznania, uznane za wystarczające przez

skarżącego. Ocena, czy uzasadnienie to spełnia określone przepisami wymogi, nie

należy do kompetencji sądu drugiej instancji, pozostając w wyłącznej gestii Sądu

Najwyższego. Odrzucenie zatem z tej przyczyny skarg kasacyjnych przez Sąd

Okręgowy nie może być uznane za prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.