II CZ 102/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 102/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSA Władysław Pawlak

w sprawie ze skargi J. A.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 15 marca 2011 r.,

wydanym w sprawie z powództwa J. A.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2012 r.,

zażalenia powódki (skarżącej)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie;

przyznaje

adwokatowi

T.

P. prowadzącemu

Kancelarię

Adwokacką od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej

w postępowaniu

zażaleniowym

kwotę

3.600

(trzy

tysiące

sześćset) zł podwyższoną o podatek od towarów i usług;

nie obciąża skarżącej kosztami postępowania na rzecz strony

przeciwnej.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. odrzucił na

podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę J. A. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 marca 2011

r. w sprawie o zapłatę odszkodowania.

Skarżąca jako podstawę skargi wskazała art. 401 pkt 2 k.p.c., powołując się

na nieważność postępowania w następstwie nienależytej reprezentacji przez

ustanowionego dla niej pełnomocnika, który sporządził „fałszywą opinię" o braku

podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego oraz

w następstwie pozbawienia jej możności działania.

Sąd Apelacyjny uznał, że wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej

podstawie wznowienia, a przywołane w niej okoliczności mające uzasadniać

nieważność postępowania nie mieszczą się zarówno w dyspozycji art. 379 k.p.c.

jak i nie wyczerpują przesłanek wznowienia określonych w art. 401 pkt 2 k.p.c.

Postanowienie

odrzucające

skargę

J.

A. zaskarżyła

zażaleniem,

zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 401 pkt 2 w

zw. z art. 118 § 5 k.p.c. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie

doszło do nienależytej reprezentacji i w konsekwencji pozbawienia skarżącej

możliwości działania przed Sądem oraz art. 401 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt

5 i art. 214 k.p.c. poprzez pozbawienie powódki możności działania i obrony

swoich praw wskutek niedopuszczenia do udziału w rozprawie przed Sądem

drugiej instancji.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów

wywołanych postępowaniem zażaleniowym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Trafnie ocenił Sąd Apelacyjny, że przytoczone w uzasadnieniu skargi

okoliczności nie są objęte podstawą wznowienia postępowania określoną w art. 401

pkt 2 k.p.c. Brak reprezentacji strony będącej osobą fizyczną zac hodzi bowiem,

gdy nie ma ona zdolności procesowej, a w sprawie działa za nią osoba nie będąca

jej przedstawicielem ustawowym lub gdy działa za nią osoba, która w świetle prawa

materialnego nie mogła reprezentować osoby niemającej zdolności do czynności

prawnych. Strona jest nienależycie reprezentowana także, gdy działa za nią

nienależycie umocowany pełnomocnik. Skarżąca nie powoływała się we wniosku

o wznowienie na takie okoliczności.

Nie stanowi podstawy wznowienia objętej art. 401 pkt 2 k.p.c. i określonej

tam jako pozbawienie możności działania sytuacja, w której strona pozbawiona była

możności działania nie za przyczyną naruszenia przepisów prawa lecz na skutek

własnego zaniechania, o czym można mówić w sytuacji jej nieusprawiedliwionej

obecności na rozprawie, o której została prawidłowo zawiadomiona, jak miało

to miejsce w przypadku skarżącej.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. art. 3941

§ 3 k.p.c. i art. 39814 k.p.c., odstępując od obciążania skarżącej kosztami

postępowania w oparciu o art. 102 k.p.c. w zw. art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1

k.p.c.