II CZ 102/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 102/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku "T. – S." Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w O. i "T. – I."

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O.

przy uczestnictwie Syndyka Masy Upadłości "T. A." Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w O.

z udziałem interwenienta ubocznego "V. – M." Spółki Akcyjnej

z siedzibą w M.

o wpis w dziale IV księgi wieczystej nr […] zmiany wierzyciela hipotecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2011 r.,

zażalenia interwenienta ubocznego na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 28 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w sprawie o sygn.

akt […] oddalił apelacje uczestnika postępowania Syndyka masy upadłości T. A. sp.

z o.o. w O. oraz interwenienta ubocznego V. – M. S.A. w M. od postanowienia Sądu

Rejonowego z 8 czerwca 2009 r. Skargi kasacyjne dotknięte były brakami, w

związku z czym wdrożone zostało postępowanie określone w art. 131 k.p.c. W

zakreślonym terminie skarżący złożyli pismo, w którym w zasadzie powtórzyli

zawarte w skargach kasacyjnych uzasadnienie wniosku o ich przyjęcie do

rozpoznania. Uzasadnienie wzbogacono o stwierdzenie, że w sprawie występują

istotne zagadnienia prawne.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. odrzucił obie skargi

kasacyjne uznając, że skarżący powołali się na występowanie w sprawie

określonych

zagadnień

prawnych,

sformułowali.

Wskazanie

ale

zagadnienia

takich

zagadnień

prawnego

prawidłowo

uzasadniającego

nie

wniosek

o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów

prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący tylko sformułowali określone zagadnienia

prawne i nie przytoczyli jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że

przedstawione

zagadnienia

faktycznie

istnieją,

a

ponadto,

poza

jednym

przypadkiem, nie odnieśli tych zagadnień do przepisów prawnych. Zmierzając do

usunięcia braków skarg kasacyjnych w istocie powtórzyli zawarte w skargach

kasacyjnych uzasadnienie wniosku o ich przyjęcie, więc Sąd Okręgowy uznał, że

skarżący mimo wezwania nie usunęli braków skarg kasacyjnych.

Interwenient uboczny zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie,

wnosząc o jego zmianę poprzez uznanie za uzupełnione uzasadnienie wniosku

o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. oprócz wymagań przewidzianych w § 1 tego

artykułu, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania

i jego uzasadnienie, zaś Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Jeżeli skarga

kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 398 4 § 2 lub 3,

przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków

w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.),

natomiast sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

wniesioną po upływie terminu, niespełniającą wymagań określonych w art. 398 4

§ 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w terminie lub z innych

przyczyn niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).

Sąd Okręgowy wdrożył zalecone mu postępowanie naprawcze, którego

konsekwencją było złożenie pisma procesowego zawierającego uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skarg do rozpoznania, uznane za wystarczające przez

skarżącego. Ocena, czy uzasadnienie to spełnia określone przepisami wymogi, nie

należy do kompetencji sądu drugiej instancji, pozostając w wyłącznej gestii Sądu

Najwyższego. Odrzucenie zatem z tej przyczyny skarg kasacyjnych przez Sąd

Okręgowy nie może być uznane za prawidłowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 39815 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.