II CZ 101/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 101/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku S. S.

przy uczestnictwie T. S. i R. F.

o podział majątku wspólnego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2008 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania R. F.

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 17 września 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 września 2007 r. Sąd Okręgowy w P.

odrzucił zażalenie uczestniczki postępowania R. F. na postanowienie tegoż Sądu z dnia

21 sierpnia 2007 r., którym odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia

opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy

wskazał, że zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. od postanowienia sądu drugiej instancji

przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego tylko na postanowienie odrzucające skargę

kasacyjną oraz skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, a w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, także na

podstawienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem

postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. oraz postanowień wydanych w wyniku

rozpoznania zażalenia na postawienie sądu pierwszej instancji. Powyższe przepisy

znajdują zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym zgodnie z art. 13 § 2 k.p.c. Jest

bezsporne, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy odrzucenia skargi kasacyjnej ani

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W sprawie

niniejszej, z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, skarga kasacyjna zgodnie z art.

5191 k.p.c. przysługuje. Biorąc to pod uwagę Sąd Okręgowy stwierdził, że zaskarżone

postanowienie nie jest jednak „postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie” w

rozumieniu art. 3941 § 2 k.p.c., gdyż w chwili jego wydania Sąd nie stał się zwolniony z

dalszego rozpoznania sprawy. Postanowieniem podlegającym zaskarżeniu byłoby

dopiero postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z powyższych względów,

zdaniem Sądu drugiej instancji, środek odwoławczy uczestniczce nie przysługuje.

W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik uczestniczki podniósł

zarzut naruszenia art. 3941 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., wywodząc

w uzasadnieniu,

że

stanowisko

Sądu

Okręgowego

jest

dotknięte

wewnętrzną

sprzecznością, gdyż przy takich założeniach, jak wspomniane wyżej, w stosownym

miejscu

uzasadnienia

Sąd

Okręgowy

stwierdza

wyraźnie,

że

„postanowienie

o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej

kończy postępowanie w sprawie…” Poza tym żaląca podnosi, że postanowienie o

odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało już wydane i to jeszcze przed złożeniem wniosku o

przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne. Jak wynika z akt sprawy, wniesiona przez

uczestniczkę

postępowania

skarga

kasacyjna

została

prawomocnie

odrzucona

(postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r.). Sąd Najwyższy, tak jak

inne sądy, związany jest prawomocnym orzeczenie (art. 365 § 1 k.p.c.). Po wydaniu

tego postanowienia uczestniczka złożyła wniosek o przywrócenie terminu, jednak nie do

wniesienia skargi kasacyjnej, ale do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej, która

przecież została już odrzucona. Wniosek ten prawidłowo zatem został odrzucony, skoro

dotyczy odrzuconej już wcześniej skargi kasacyjnej. Odrzucenie skargi niweczy skutki

procesowe wywołane jej wniesieniem, zatem trafnie również odrzucono zaskarżonym

postanowieniem zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku o

przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od odrzuconej skargi. Wbrew stanowisku

skarżącego,

zaskarżone

postanowienie

nie

jest

postanowieniem

kończącym

postępowanie w sprawie i nie przysługuje na nie z tej racji zażalenie do Sądu

Najwyższego. Postanowienie w sprawie zakończyło bowiem odrzucenie skargi

kasacyjnej. Kwestie te zostały prawidłowo wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego

postanowienia, a przytoczone tam poglądy Sąd Najwyższy podziela.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 14 w związku

z art. 3911 § 3 oraz art. 13 § 2 k.p.c.