II CZ 100/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 100/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

SSA Władysław Pawlak

w sprawie z powództwa K.P.

przeciwko B. P.

o zapłatę zachowku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 września 2012 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienie o kosztach zawarte w pkt. 2 wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 18 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, zawartym w wyroku z dnia 18 stycznia

2012 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1 200 zł

tytułem kosztów postępowania odwoławczego.

W zażaleniu pełnomocnik pozwanego podniósł, że istniały podstawy do

nieobciążania strony kosztami postępowania z uwagi na uzasadnione przekonanie

skarżącego o słuszności apelacji oraz niewspółmierną do stopnia zawiłości sprawy

i nakładu pracy pełnomocnika strony przeciwnej wysokość zasądzonych kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W wypadkach szczególnie uzasadnionych, na podstawie art. 102 k.p.c.,

sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów procesu albo nie

obciążać jej kosztami w ogóle. W orzecznictwie precyzuje się pojęcie „wypadku

szczególnie uzasadnionego”, tym niemniej ocena, czy w sprawie zachodzi wypadek

szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu ze względu na

konieczność

zapewnienia

poczucia

sprawiedliwości

oraz

realizacji

zasady

słuszności.

Chociaż kwestia trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia

podlega, co do zasady, kontroli sądu wyższego rzędu, to jednak ewentualna

zmiana zaskarżonego postanowienia o kosztach powinna ograniczać się do

sytuacji wyjątkowych (zob. m.in. postanowienia SN z dnia 3 grudnia 2007 r.,

I CZ 110/07 nie publ. i z dnia 1 października 2010 r., I CZ 142/10 nie publ.).

W

uzasadnieniu

zażalenia

nie

zostały

przedstawione

okoliczności

i argumenty, które usprawiedliwiałyby żądanie zastosowania art. 102 k.p.c.

Decydując się na kontynuowanie procesu przegranego w zasadzie w całości przed

sądem pierwszej instancji (strona powodowa uległa jedynie w 5%), skarżący

powinien liczyć się z koniecznością pokrycia kosztów obrony strony przeciwnej, tym

bardziej, że wbrew jego twierdzeniom, co wynika z uzasadnienia wyroku Sądu

Okręgowego, sprawa nie była skomplikowana pod względem faktycznym

i prawnym.

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.