II CZ 100/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 100/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Marian Kocon

w sprawie z wniosku E. P. i T. D.

przy uczestnictwie W. M. oraz następców prawnych M. M. i J M. w osobach: A. M.,

M. M. i M. M.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2008 r.,

zażalenia wnioskodawców

na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w P.

odrzucił apelację wnioskodawców E. P. i T. D. od postanowienia Sądu Rejonowego w P.

w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po E. M. W uzasadnieniu Sąd drugiej

instancji wskazał, że apelacja, oprócz ogólnych warunków pisma procesowego, powinna

m.in. zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów. „Zwięzłe” oznacza zawierające wiele

treści w niewielu słowach. Obowiązkiem apelującego jest podanie, na czym polega

wadliwość zarzucana skarżącemu orzeczeniu w sposób na tyle szczegółowy, aby

umożliwić

sądowi

odwoławczemu

kontrolę

instancyjną.

W

niniejszej

sprawie

wnioskodawcy ograniczyli się jedynie do ogólnikowego wskazania rodzaju zarzutów; nie

wskazali jednak, na czym miałaby polegać zarzucana sprzeczność ustaleń Sądu

Rejonowego z materiałem dowodowym, które ustalenia i z którymi dowodami są ich

zdaniem niezgodne. Ponadto skarżący nie wyjaśnili, na czym polegało naruszenie

wymienionych w części wstępnej apelacji przepisów k.c. i k.p.c. Tak sformułowane

zarzuty apelacji nie spełniają wymogu, o którym mowa w art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., co na

zasadzie art. 3701 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. uzasadniało odrzucenie środka

odwoławczego sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zażalenie od powyższego postanowienia wnioskodawcy oparli na zarzucie

naruszenia art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., wnosząc o uchylenie postanowienia w całości.

W uzasadnieniu wywodzili, że Sąd drugiej instancji potraktował sprawę „czysto

formalistycznie”, nie bacząc na fakt, że uzasadnienie apelacji zawiera szczegółowe

przedstawienie i udokumentowanie zarzutów. Cała treść apelacji jest spójna i logiczna, a

jej treść wystarczająco obrazuje zasadność podniesionych zarzutów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, że apelacja jest środkiem odwoławczym służącym

ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy w aspekcie zarzutów postawionych

przez skarżącego pod kątem oceny, czy zaskarżone orzeczenie powinno zostać

zmienione lub ewentualnie uchylone, czy też powinno się ostać. Przepis art. 368 § 1

k.p.c. nie wyjaśnia szczegółowo, w jaki sposób powinny być sformułowane zarzuty,

ograniczając się do stwierdzenia, że powinny być zwięzłe. Wykładnia tego przepisu

wskazuje, że apelacja zawierać musi co najmniej jeden, właściwie sformułowany zarzut,

przy czym może być on skonkretyzowany w uzasadnieniu. Takim zarzutem apelacji jest

m.in. twierdzenie, że orzeczenie sądu pierwszej instancji jest wadliwe ze względu na

błędne ustalenie stanu faktycznego, a tego rodzaju twierdzenie powinno dotyczyć

konkretnego w danej sprawie elementu stanu faktycznego będącego podstawą

rozstrzygnięcia i wskazywać w czym się wyraża wadliwość postępowania sądu

pierwszej instancji. Skarżący nie ma obowiązku powołania w apelacji przepisów, które

doznały naruszenia - wystarczy, że zarzut swój sformułuje w sposób jednoznacznie

określający jego stanowisko w kwestii budzącej jego sprzeciw. Tym m.in. różni się

apelacja od skargi kasacyjnej, a także od znanej dawnemu k.p.c. instytucji rewizji, że nie

wymaga przytoczenia tzw. podstaw lecz jedynie zarzuty. Skarżący w apelacji zawarli

zarzut sprzeczności istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Zarzut ten został rozwinięty w uzasadnieniu apelacji, a wynika z niego, że skarżący

kwestionują ustalenie dotyczące złożenia w 1980 r. oświadczenia o odrzuceniu spadku i

podnoszą, że opinia biegłego grafologa została sporządzona bez uwzględnienia pełnego

materiału porównawczego znajdującego się w aktach sprawy.

Wprawdzie nie sposób zaprzeczyć, że apelacja pod względem formy odbiega w

sensie negatywnym od standardu, jakiego należy wymagać od profesjonalnych

pełnomocników procesowych, jednakże zawiera ona zarzut i jego uzasadnienie co

sprawia, że zażalenie podlegało uwzględnieniu (art. 39815 w zw. z art. 3941 § 3 i art. 13

§ 2 k.p.c.).