II CSKP 285/23 · Sąd Najwyższy

II CSKP 285/23 POSTANOWIENIE 29 sierpnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 29 sierpnia 2025 roku w Warszawie‎skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z 17 marca 2022 r., VI ACa 757/18,‎w sprawie z powództwa A.R. i Ł.R.‎przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.‎o zapłatę, odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Powodowie A.R. i Ł.R. wnieśli ostatecznie o zasądzenie od pozwanego Bank S.A. w W. (dalej: bank) solidarnie na ich rzecz kwot 10 789,27 zł oraz 30 150 CHF wraz z bliżej opisanymi odsetkami, ewentualnie o zasądzenie od banku –również solidarnie – kwoty 71 644,85 zł wraz z odsetkami. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził od banku na rzecz powodów kwotę 71 644,85 zł wraz z odsetkami, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Wyjaśnił przy tym, że w jego ocenie nie było podstaw do zasądzenia od pozwanego dochodzonej w sprawie kwoty solidarnie na rzecz powodów.

Bank wniósł od tego orzeczenia apelację, którą Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił. Następnie pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji, zaskarżając ten wyrok w całości.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.Zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia ‎jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – niższa niż dziesięć tysięcy złotych.

Wprawdzie podana przez bank wartość przedmiotu zaskarżenia (71 645 zł) przekracza ‎tę wartość, jednak została ona określona w sposób nieprawidłowy.Wstępnie należy przypomnieć, że o dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie świadczy to, iż wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez pozwanego odpowiada wartości przedmiotu sporu podanej ‎przez powodów oraz wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w apelacji. Wprawdzie art. 25 § 2 k.p.c. wyklucza możliwość badania wartości przedmiotu sporu po doręczeniu pozwu bez zarzutu drugiej strony, jednak nie dotyczy to etapu kontroli dopuszczalności skargi kasacyjnej.

W postępowaniu zainicjowanym ‎tym środkiem zaskarżenia Sąd Najwyższy może bowiem każdorazowo poddać wartość przedmiotu zaskarżenia weryfikacji na podstawie akt sprawy – ‎z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (zob. postanowienia SN ‎z: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, ‎22 października 2014 r., II CSK 235/14, 18 marca 2015 r., III CSK 419/14, ‎16 kwietnia 2025 r., I CSK 1048/24). Tym samym wskazana przez bank wartość przedmiotu zaskarżenia mogła być poddana – i została poddana – weryfikacji.W sprawie występowało dwoje powodów.

Sąd pierwszej instancji zasądził ‎na ich rzecz kwotę 71 644,85, lecz nie w sposób solidarny lub inny, który uzasadniałby tezę o tym, że – mimo pieniężnego charakteru wierzytelności – ‎nie nastąpił z mocy prawa unormowany w art. 379 § 1 k.c. skutek podziału wierzytelności na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest wierzycieli. Brak także podstaw do przyjęcia, że z okoliczności wynika co innego niż – odpowiadający zasadzie z art. 379 § 1 zd. 2 k.c. – podział na części równe w odniesieniu ‎do każdego z obojga powodów.

W konsekwencji nie można uznać, że jedna ‎z tych części ma wartość co najmniej 50 000 zł.W świetle powyższych uwag należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia, liczona oddzielnie w stosunku do każdego z powodów, wynosi niespełna 36 000 zł, wobec czego skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na rzecz każdego z powodów zasądzono bowiem w istocie odrębne roszczenia, a żadne z nich nie sięga do granicy dopuszczalności skargi kasacyjnej podanej w art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. Wniosku tego nie podważa okoliczność, że pozwany ‎in casu kwestionuje zasadność żądań obojga powodów; ostatecznie bowiem prawidłowo określona wartość przedmiotu sporu wynosi – w stosunku do każdego z nich – po połowie kwoty wskazanej przez bank.

Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu ‎przez Sąd Apelacyjny na podstawie art. 3986 § 2 in fine k.p.c. ‎w zw. z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. Wobec nieodrzucenia skargi przez Sąd drugiej instancji, podlegała ona odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie ‎art. 3986 § 3 k.p.c.O kosztach nie orzeczono, gdyż wniosek w tym przedmiocie został zgłoszony przez powodów wyłącznie w powiązaniu z przypadkiem nieprzyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania lub jej oddalenia. Beata Janiszewska [J.T.][SOP]‎