Polish Supreme Court dismisses appeal for retrial due to missed statutory time limit under Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Polish Supreme Court rejected a company's appeal for retrial of a final judgment, ruling the claim inadmissible due to a missed filing deadline. Although the applicant initially cited a European Court of Human Rights ruling regarding judicial independence, they later clarified the ground as the composition of the court, which the court had already identified. The court held that the appeal was filed outside the three-month statutory period required by the Civil Procedure Code, rendering it procedurally barred regardless of the merits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 407 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: An appeal for retrial filed after the expiration of the three-month period prescribed by law is inadmissible and must be rejected by the court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II CSKP 1524/22 POSTANOWIENIE 20 marca 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 20 marca 2024 r. w Warszawiena skutek skargi o wznowienie postępowania A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z 25 marca 2019 r., I CSK 121/18,w sprawie z powództwa A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.przeciwko Skarbowi Państwa - Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemuo zapłatę, 1. uchyla postanowienie Sądu Najwyższego z 26 maja 2022 r. i cofa wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym o udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne zadane Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tym postanowieniem, w ramach zawisłej obecnie w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprawy prejudycjalnej C-711/22;
2. odrzuca skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z 25 marca 2019 r., I CSK 121/18.
UZASADNIENIE
A. Sp. z o. o. w W. 2 maja 2022 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego: 6 maja 2022 r.) wniosła skargę o wznowienie postępowania przed Sądem Najwyższym zainicjowanego skargą kasacyjną a zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z 25 marca 2019 r. Skargę oparto na motywach wyroku Europejskiego Trybunał Praw Człowieka z 3 lutego 2022 r. w sprawie Advance Pharma Sp. z o. o. w Warszawie przeciwko Polsce (skarga numer 1469/20).W związku z wątpliwościami co do dopuszczalności w prawie polskim tego rodzaju skargi, Sąd Najwyższy postanowieniem z 26 maja 2022 r. zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym czy środek zaskarżenia w postaci możliwości żądania wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem na skutek wydania orzeczenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdzającego naruszenie standardów konwencyjnych, jest w sprawach cywilnych niezbędnym elementem prawa do skutecznej ochrony sądowej.
W toku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej skarżący doprecyzował w uwagach strony w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym z 11 kwietnia 2023 r. podstawę na której oparł skargę o wznowienie postępowania. W stanowisku tym wskazał, że skargę skierował z uwagi na fakt, iż w wydaniu orzeczenia Sądu Najwyższego z 25 marca 2019 r. brały udział osoby, które w jego ocenie nie miały przymiotu niezawisłych i bezstronnych sędziów z uwagi na procedurę ich powołania na stanowisko sędziowskie z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.
Ta sama okoliczność była podstawą skargi Advance Pharma Sp. z o. o. w Warszawie do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 2 grudnia 2019 r., zakończonej wyrokiem z 3 lutego 2022 r. Sąd Najwyższy zważył co następuje:Odpowiedź na pytanie prejudycjalne, z uwagi na zmianę okoliczności sprawy, stała się bezprzedmiotowa dla jej rozstrzygnięcia. Niezależnie bowiem od wyjaśnienia wątpliwości Sądu Najwyższego co do dopuszczalności wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem na skutek wydania orzeczenia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, skarga stała się niedopuszczalna z innych przyczyn.
O ile bowiem w samej skardze podstawa żądania wznowienia postępowania określona została przez skarżącego nieprecyzyjnie, o tyle w stanowisku z 11 kwietnia 2023 r. skarżący jednoznacznie wskazał na przyczynę, która była mu znana już wcześniej, co najmniej od dnia wniesienia skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, tj. od 2 grudnia 2019 r.Według obowiązującego zaś prawa polskiego, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).
Z kolei według art. 410 § 1 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.Mając wiec na uwadze powyższe, jako że po wyjaśnieniu podstawy skargi o wznowienie postępowania okazało się, iż została ona wniesiona z uchybieniem art. 407 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia i uchylił swoje postanowienie o wydanie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczenia w trybie prejudycjalnym a także - na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. - odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako wniesioną po terminie.[SOP][ms]