II CSK 851/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 851/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z wniosku H. W.‎przy uczestnictwie L. B., R. B., G. B., M. B. i M. W.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 lipca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania L. B., R. B., G. B. i M. B. od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu‎z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt II Ca 384/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarżący uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jej oczywistością, występowaniem rozbieżności w orzecznictwie oraz potrzebą rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania o „charakter trwałego i widocznego urządzenia w kontekście jego funkcji manifestacyjnej".Odnosząc się do tej argumentacji, trzeba stwierdzić, co następuje.Występującą w orzecznictwie rozbieżność na tle regulacji z art. 292 k.c. co do tego, czy trwałe i widoczne urządzenie, o którym mowa w tym przepisie powinien wznieść posiadacz służebności, czy też może być ona wzniesiona przez właściciela, rozstrzygnął Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 9 sierpnia 2011 r, III CZP 10/11 (OSNC 2011, nr 12, poz. 129), przyjmując, że wykonanie trwałego i widocznego urządzenia przez posiadacza nieruchomości w zakresie służebności gruntowej drogi dojazdowej jest przesłanką zasiedzenia tej służebności.

Z poczynionych ustaleń przez Sądy obu Instancji wynika, że „korzystanie przez wnioskodawczynię z już istniejącego utwardzonego przejścia oraz furty bram i krat bram (...) związane było nadto z czynieniem przez H.W. i jej matkę nakładów (...) - dokonały one bowiem wstawienia i remontów bramy, przejście było zamknięte w czasie prac remontowych w latach 60 - tych przez L.K., polegających na wybetonowaniu podwórka.” Jeżeli więc nawet wnioskodawczyni nie postawiła bramy sama, lecz wspólnie z matką, to sytuacja taka spełnia warunek zasiedzenia służebności drogowej, o jakim mowa w uchwale III CZP 10/11.

Oznacza to, że nie ma przesłanek do przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu jej oczywistej zasadności, a tym bardziej z potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów, gdyż nastąpiło to już powołaną uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Nie ma też potrzeby wypowiadania się przez Sąd Najwyższy w kwestii „funkcji manifestacyjnej” wzniesionego urządzenia trwałego, gdyż nie powinno ulegać wątpliwości, że brama wjazdowa spełnia funkcję manifestującą wolę posiadania wjazdu przez osoby, które bramę postawiły.Z tych względów odmówiono przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 2989 § 2 k.p.c.). l.n