II CSK 81/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 81/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada

SSA Marek Machnij (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa BMB z siedzibą w H. (Niemcy)

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń w W.

o zapłatę 88.147,39 zł,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 października 2010 r.,

1) oddala skargę kasacyjną,

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ł. zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2010 r.

oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 17 grudnia

2009 r.

Powyższy wyrok został wydany w sprawie, w której powód BGB

w H.

(niemiecka osoba prawna federalnego prawa publicznego, będąca zakładem

ubezpieczeń wypadkowych w zakresie zabezpieczenia społecznego) domagał się

zasądzenia od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń w W. kwoty 88.147,39 zł z

odsetkami z tytułu zwrotu świadczeń wypłaconych na rzecz osób poszkodowanych

w wypadku komunikacyjnym, spowodowanym przez podmiot, za którego pozwany

odpowiadał jako ubezpieczyciel z umowy ubezpieczenia OC.

Sąd pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, w związku

z uchyleniem poprzedniego wyroku przez Sąd odwoławczy, wyrokiem z dnia

17 grudnia 2009 r. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 75.043,87 zł

z odsetkami

ustawowymi

i

kosztami

procesu

oraz

oddalił

powództwo

w pozostałej części.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynikało, że wskutek wypadku

komunikacyjnego, zawinionego przez kierującego pojazdem mechanicznym,

którego właściciel był ubezpieczony u pozwanego w zakresie odpowiedzialności

cywilnej, doszło do wyrządzenia szkody pracownikom bliżej określonej firmy

niemieckiej, którzy odbywali podróż służbową do Polski i wracali do Niemiec.

Powód – jako niemiecki zakład ubezpieczeń wypadkowych, udzielający m.in.

pomocy poszkodowanym wskutek wypadków przy pracy w powrocie do zdrowia

i sprawności zawodowej oraz realizujący wszelkie świadczenia pieniężne z tego

tytułu – poniósł na rzecz poszkodowanych w tym wypadku wszystkie, ustalone

bliżej,

koszty

zabiegów

medycznych

w

postaci

leczenia

i

rehabilitacji.

Pozwany odmówił powodowi zwrotu poniesionych przez niego wydatków z tytułu

świadczeń wypłaconych poszkodowanym.

Na podstawie tych ustaleń Sąd pierwszej instancji uznał powództwo za

usprawiedliwione co do zasady, a co do wysokości – do kwoty uwzględnionej

w wyroku. Poszkodowani obywatele Republiki Federalnej Niemiec doznali bowiem

uszkodzeń ciała w wyniku zdarzenia, w związku z którym zobowiązanym do

naprawienia

wyrządzonej

im

szkody

był

sprawca

wypadku,

za

którego

odpowiedzialność ponosi pozwany. Uzasadniona wysokość tego obowiązku

odpowiada łącznie kwocie 75.043,87 zł.

Podstawę prawną ustawowej subrogacji na rzecz powoda roszczeń

poszkodowanych wobec osoby odpowiedzialnej za szkodę stanowi art. 93 ust. 1

rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (Dz. Urz. UE.L 1971, Nr 149, poz. 2

ze zm., powoływanego dalej w skrócie jako „rozporządzenie”), zgodnie z którym

o tej kwestii decydowały przepisy prawa krajowego właściwe dla instytutu

zabezpieczenia społecznego. Istotne znaczenie miały przepisy § 412 Bürgerliches

Gesetzbuch (BGB) oraz § 116 ust. 1 księgi X niemieckiego Kodeksu Socjalnego

(Sozialgesetzbuch – SGB), stanowiące, że roszczenie o naprawienie szkody,

wynikające z przepisów odrębnych, przechodzi na zakład ubezpieczeń albo

jednostkę udzielającą pomocy społecznej w zakresie, w jakim wskutek zdarzenia

zobowiązany był do spełniania świadczeń społecznych, służących likwidacji szkody,

co do których odnosił się obowiązek naprawienia szkody przez sprawcę.

Na powoda, który jako niemiecka instytucja zabezpieczenia społecznego zapłacił

poszkodowanym określone kwoty, przeszło więc ich uprawnienie do naprawienia

wyrządzonej szkody.

Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanego od tego wyroku, przyjmując

ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji za własne. Sąd ten

wskazał, że do odpowiedzialności pozwanego – z uwagi na datę zdarzenia

wyrządzającego szkodę - zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Rady (EWG)

nr 1408/71, w tym art. 93 ust. 1 lit. a rozporządzenia.

Zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 lit. a rozporządzenia został uznany

za nieuzasadniony. Pozwany nie wziął bowiem pod uwagę zawartego w tym

przepisie odesłania do wyjątków, zawartych w art. 14 - 17 rozporządzenia. Z art. 14

ust. 1 lit. a w zw. z art. 13 ust. 2 lit. a rozporządzenia wynika, że pracownik najemny

zatrudniony na terytorium Państwa Członkowskiego przez przedsiębiorstwo,

w którym jest zwykle zatrudniony i przez które został skierowany do wykonywania

pracy

na

terytorium

innego

Państwa

Członkowskiego,

podlega

nadal

ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, jeżeli przewidywany okres

wykonywania tej pracy nie przekracza dwunastu miesięcy i nie został on

skierowany w miejsce innej osoby, której okres skierowania upłynął.

Sąd Okręgowy uznał, że w sprawie były spełnione przesłanki, określone

w tych przepisach. Nie uwzględnił bowiem zarzutu pozwanego, że powód nie

udowodnił, iż okres pracy wykonywanej w Polsce przez poszkodowanych nie

przekroczył dwunastu miesięcy i nie zostali oni skierowani w miejsce innych osób,

których okres skierowania już upłynął. Sąd stwierdził, że zebrany w sprawie

materiał procesowy nie pozwalał na akceptację tego zarzutu. Pozwany nie podniósł

go w odpowiedzi na pozew, więc w toku dalszego postępowania utracił prawo

powoływania się na te dwie okoliczności. Prekluzja z art. 479 14 § 2 k.p.c. obejmuje

wszystkie twierdzenia, zarzuty i dowody bez względu na ich znaczenie

dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast zgodnie z art. 381 k.p.c. sąd drugiej instancji

może

pominąć

nowe

fakty

i

dowody,

jeżeli

strona

mogła

je

powołać

w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się

na nie wynikła później. W niniejszej sprawie, jako sprawie gospodarczej, ten

przepis należy interpretować z uwzględnieniem art. 47914 § 2 k.p.c. Potrzeba

podniesienia tego zarzutu istniała już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym,

a pozwany nawet nie twierdził, iż było inaczej. Zarzut ten podlegał więc pominięciu

w postępowaniu apelacyjnym.

Tak samo Sąd Okręgowy ocenił zarzut naruszenia § 140 ust. 2 SGB VII

w zw. z art. 93 ust. 1 lit. a rozporządzenia, którego pozwany także wcześniej

nie powoływał.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku pozwany zarzucił naruszenie

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

art. 378 § 1 w zw. z art. 386 § 1 k.p.c., art. 479 14 § 2 w zw. z art. 385 k.p.c. oraz art.

316 § 1 w zw. z art. 378 § 1 i art. 391 k.p.c. Twierdził, że wskutek tych naruszeń

Sąd odwoławczy błędnie uznał, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego dochodzone roszczenie znajdowało podstawę materialnoprawną

w przepisach przyjętych przez Sąd Rejonowy, podczas gdy prawidłowa ocena tych

okoliczności powinna skutkować uwzględnieniem jego apelacji i zmianą wyroku

Sądu pierwszej instancji zamiast jej oddaleniem. Ponadto zarzucił naruszenie

prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 116 ust. 1 SGB X w zw.

z art. 93 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 pomimo niespełnienia

przesłanek określonych w art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia, umożliwiających

zastosowanie tych przepisów, przez błędne zastosowanie (wadliwą subsumpcję)

art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) 1408/71 pomimo tego, że ustalony

w sprawie stan faktyczny nie pozwalał na zastosowanie tego przepisu oraz przez

niezastosowanie art. 13 ust. 2 lit. a rozporządzenia. Na tych podstawach domagał

się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Powód wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od pozwanego na

jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zarzuty naruszenia przepisów art. 385 k.p.c. oraz art. 378 w zw. z art. 386

§ 1 k.p.c. wymagają uprzedniego rozważenia zasadności zarzutu naruszenia art.

47914 § 2 k.p.c. O ewentualnym naruszeniu tych przepisów można byłoby bowiem

mówić dopiero w razie stwierdzenia, że skarżący skutecznie zakwestionował oparty

na przepisie art. 47914 § 2 k.p.c. pogląd Sądu Okręgowego o prekluzji

podniesionych

w

jego

apelacji

zarzutów

dotyczących

naruszenia

prawa

materialnego, a mianowicie niezastosowania art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia

Rady (EWG) nr 1408/71.

Pozwany wyprowadza ten zarzut z tezy o nie wywiązaniu się przez Sąd

odwoławczy z obowiązku zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego,

niezależnie od podstaw i twierdzeń przedstawianych przez strony w toku

postępowania. Taka teza nie jest uzasadniona w niniejszej sprawie. Skarżący,

zarzucając formalnie naruszenie prawa materialnego, w rzeczywistości zmierza

bowiem do zakwestionowania okoliczności faktycznych przyjętych przez Sąd

drugiej

instancji

za

podstawę

zaskarżonego

wyroku.

Prowadzi

to

do

niedopuszczalnego w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. oparcia skargi kasacyjnej na

zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów. Jest również

sprzeczne z art. 39813 § 2 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy przy

rozpoznawaniu

skargi

kasacyjnej

jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Z powołanej w skardze kasacyjnej uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt III CZP 49/07, mającej moc

zasady prawnej (OSNC 2008, nr 6, poz. 55), wynika, że sąd drugiej instancji,

rozpoznający sprawę na skutek apelacji, nie jest związany przedstawionymi w niej

zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, lecz z urzędu stosuje

właściwe przepisy tego prawa. Nie oznacza to jednak, że w celu ustalenia, jakie

przepisy prawa materialnego znajdują zastosowanie, sąd ten ma obowiązek

samodzielnego wyjaśniania i ustalania niepowoływanych przez strony okoliczności

faktycznych. Stosując samodzielnie przepisy prawa materialnego, sąd odwoławczy

kieruje się bowiem wynikami przeprowadzonego w sprawie postępowania

dowodowego. Na stronach spoczywa zatem obowiązek zgłoszenia określonych

twierdzeń i zarzutów dotyczących okoliczności faktycznych, z których chcą

wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne. Tym samym stosownie do art. 6 k.c.

mają również obowiązek udowodnienia tych okoliczności.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego wiążą się

więc

w rzeczywistości z prawidłowością dokonanych w sprawie ustaleń

faktycznych. W gruncie rzeczy przybiera to formę powoływania się na brak

ustalenia określonych okoliczności z jednoczesnym obciążaniem przeciwnika

odpowiedzialnością za ich nieudowodnienie. Znajduje to wyraz w treści zarzutu,

odnoszącego się do naruszenia art. 47914 § 2 k.p.c., w którym to zarzucie jest

mowa o nieudowodnieniu przez powoda spełnienia przesłanek z art. 14 ust. 1 lit.

a rozporządzenia, od których uzależniona jest możliwość subrogacji roszczeń

dochodzonych według prawa niemieckiego na podstawie § 116 Abs. 1 SGB X

w zw. z art. 93 ust. 1 lit. a rozporządzenia.

Taki zarzut tylko pozornie wiąże się z możliwością zastosowania

w rozpoznawanej sprawie ostatnio wymienionego przepisu. Otóż z art. 93 ust. 1 lit.

a rozporządzenia wynika, że podstawę subrogacji roszczeń na rzecz powoda, jako

instytucji zobowiązanej do wypłaty świadczeń na rzecz osób poszkodowanych,

stanowi skorzystanie przez te osoby ze świadczeń na podstawie ustawodawstwa

Państwa Członkowskiego (w tym wypadku: Republiki Federalnej Niemiec).

Powód w pozwie powołał się na okoliczności, o których mowa w tym

przepisie. Wskazał bowiem, że – jako instytucja ustawowo zobowiązana według

prawa niemieckiego do wypłaty na rzecz osób poszkodowanych w wypadku, o który

chodziło w sprawie, świadczeń z tytułu kosztów poniesionych na ich leczenie

i rehabilitację – pokrył te koszty, w związku z czym nabył prawo do dochodzenia ich

zwrotu wobec pozwanego, będącego podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za

osobę zobowiązaną do naprawienia szkody. Nie przedstawił natomiast w pozwie

okoliczności, przewidzianych w art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia, a mianowicie

tego, że osoby poszkodowane, na których rzecz wypłacił świadczenia i które były

zatrudnione przez niemieckiego pracodawcę, na podstawie skierowania tegoż

pracodawcy wykonywały na terytorium Polski pracę, której przewidywany okres nie

przekraczał dwunastu miesięcy i nie zostały skierowane do tej pracy w miejsce

innej osoby, której okres skierowania upłynął. Powód jedynie ogólnie powołał się

w pozwie na to, że te osoby wracały z Polski do Niemiec z podróży służbowej.

Z kolei pozwany w odpowiedzi na pozew zgłosił zarzuty nie udowodnienia

przez powoda, że do wypadku komunikacyjnego doszło z winy kierowcy pojazdu,

za którego ponosi on odpowiedzialność oraz, że przewóz poszkodowanych

odbywał się na podstawie umowy, a nie był przewozem z grzeczności. Ponadto

oświadczył, że – poza zawarciem umowy ubezpieczenia OC oraz powstaniem

wypadku komunikacyjnego, w którym zostali poszkodowani bliżej wskazani

obywatele Niemiec – nie przyznaje żadnej innej okoliczności faktycznej, co czyni je

spornymi i nakłada na powoda obowiązek udowodnienia swych twierdzeń.

Takie sformułowanie nie jest wystarczające do uznania, że powoda obciążał

obowiązek udowodnienia również okoliczności, określonych w art. 14 ust. 1 lit. a

rozporządzenia. Z art. 47912 § 1 k.p.c. wynika, że w sprawie gospodarczej powód

ma obowiązek podania w pozwie wszystkich twierdzeń oraz dowodów na ich

poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku postępowania, chyba

że wykaże, że ich powołanie w pozwie nie było możliwe albo że potrzeba powołania

wynikła później. Zastosowanie tego przepisu wymaga jednak uwzględnienia, jakie

znane powodowi okoliczności faktyczne mogą zostać uznane za sporne w chwili

wnoszenia pozwu, a przy tym istotne dla rozstrzygnięcia. Ponadto konieczne jest

uwzględnienie zasad rozkładu ciężaru dowodu, wynikających z art. 6 k.c.

Przepis art. 47912 § 1 k.p.c. nie może być bowiem uważany za podstawę

obowiązku

przedstawienia

przez

powoda

wszelkich

możliwych

twierdzeń

i dowodów na wszystkie okoliczności, jakie istnieją lub mogą, choćby tylko

hipotetycznie i ewentualnie, pojawić się w konkretnej sprawie. Taki pogląd byłby

sprzeczny m. in. z art. 227 k.p.c., zgodnie z którym przedmiotem dowodu są fakty

mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie uwzględniałby także

wynikających z art. 229 i art. 230 k.p.c. możliwości przyznania określonych faktów

przez stronę przeciwną oraz uznania za przyznane twierdzeń o faktach, co których

strona przeciwna nie wypowiedziała się. Z tego punktu widzenia wskazać można,

że z przedprocesowej korespondencji między stronami przed wytoczeniem

powództwa w rozstrzyganej sprawie nie wynikało, aby pozwany kwestionował

spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia.

W dołączonym do pozwu piśmie pozwanego z dnia 27 lutego 2007 r. odmówił on

dobrowolnego zaspokojenia dochodzonego żądania z powołaniem się na treść

uchwały Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt III CZP 2/04 (OSNC

2005, nr 6, poz. 95), a nie na treść w/w przepisu.

Powód nie miał więc ani podstaw, ani obowiązku przewidywania,

że pozwany może w toku wytoczonego procesu zakwestionować istnienie tych

przesłanek. Ponadto wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. a,

leżało w interesie pozwanego. Nie można natomiast wymagać od powoda, aby

wykazywał

brak

okoliczności,

które

mogłyby

niweczyć

jego

żądanie.

Według powszechnie akceptowanego poglądu przedmiotem dowodu są co

do zasady okoliczności pozytywne, a nie okoliczności negatywne. Powód nie miał

zatem

obowiązku

wykazania,

że

nie

zachodzą

przesłanki,

pozbawiające

go uprawnienia do dochodzenia roszczenia, natomiast pozwany mógł je wykazać,

udowadniając w szczególności, że poszkodowani pracowali w Polsce ponad

dwanaście miesięcy lub zostali skierowani w miejsce innych osób, których okres

skierowania już upłynął. Jednakże pozwany takich okoliczności nie tylko

nie wykazał, ale nawet nie powoływał się na nie, jak również nie podważał na tych

podstawach żądania powoda w toku postępowania przed Sądem pierwszej

instancji.

Chybiony jest więc zarzut naruszenia art. 47914 § 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny

prawidłowo uznał, że podniesione przez pozwanego w apelacji okoliczności

i zarzuty były spóźnione, ponieważ powinny one zostać zgłoszone przez niego

już w odpowiedzi na pozew. Bezpodstawne są zatem również zarzuty naruszenia

art. 378 § 1 w zw. z art. 386 § 1 k.p.c. oraz art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny rozpoznał

bowiem sprawę w granicach apelacji, a o treści zaskarżonego wyroku,

tj. o oddaleniu apelacji zamiast jej uwzględnienia, decydowała dokonana przez ten

Sąd ocena zasadności zarzutów apelacyjnych, z które wynikało, że w świetle

zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ma podstaw do zastosowania art.

14 ust. 1 lit. a rozporządzenia w zakresie wskazanym przez pozwanego.

Tym samym nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia art. 316 § 1 w zw.

z art. 378 § 1 i art. 391 k.p.c. Wbrew skarżącemu, w niniejszej sprawie nie ustalono

bowiem, że nie zostały w niej spełnione przesłanki określone w art. 14 ust. 1 lit. a

rozporządzenia. Nie wynikało to jednak z przyczyn obciążających powoda lub

z uchybień popełnionych przez Sąd odwoławczy, lecz z niepowołania się przez

skarżącego na okoliczności faktyczne, o których mowa w tym przepisie,

a w konsekwencji także z ich niewykazania właśnie przez skarżącego.

W konsekwencji nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia prawa

materialnego. Skoro bowiem Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał, że na podstawie

zebranego materiału dowodowego nie ma podstaw do stwierdzenia istnienia

okoliczności wymienionych w art. 14 ust. 1 lit. a rozporządzenia, to trafnie uznał,

że w sprawie nie ma zastosowania art. 13 ust. 2 lit. a rozporządzenia, który

wyłączałby możliwość dochodzenia przez powoda roszczeń na podstawie art. 93

ust. 1 lit. a rozporządzenia w związku z § 116 ust. 1 SGB X.

Odmiennej oceny nie uzasadnia powołane w złożonym już po wniesieniu

skargi kasacyjnej piśmie procesowym pozwanego z dnia 14 kwietnia 2011 r.

stanowisko Sądu Najwyższego, wyrażone w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej

z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt III CZP 140/08 (OSNC 2009, nr 10, poz. 132).

Przede wszystkim ta uchwała dotyczyła zupełnie innego zagadnienia, a mianowicie

możliwości

uwzględnienia

zabezpieczenia

zasiłku

społecznego,

na

pogrzebowego,

poczet

wypłaconego

odszkodowania

w

ramach

cywilnoprawnego

dochodzonego przez poszkodowanego od sprawcy czynu niedozwolonego.

Podstawowym problemem w rozstrzygniętym tą uchwałą zagadnieniu prawnym

było natomiast istnienie przepisów, przewidujących możliwość zaliczenia zasiłku

pogrzebowego na poczet odszkodowania cywilnego lub przewidujących roszczenie

regresowe zakładu ubezpieczeń społecznego, który wypłacił zasiłek pogrzebowy,

w stosunku do osoby ponoszącej odpowiedzialność deliktową.

Jedynie w tym kontekście odczytywać należy cytowany przez skarżącego

fragment uzasadnienia w/w uchwały. Chodziło bowiem o tezę, że brak w systemie

prawa polskiego przepisów przewidujących regres przemawia przeciwko przyjęciu

dopuszczalności zaliczenia zasiłku pogrzebowego na poczet odszkodowania.

Wobec tego wziąć trzeba pod uwagę, że w chwili podjęcia uchwały z dnia 3 marca

2004 r. sygn. akt III CZP 2/04 nie obowiązywały jeszcze w Polsce przepisy

rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, natomiast w niniejszej sprawie przepisy tego

rozporządzenia niewątpliwie miały już zastosowanie.

Nie można zatem twierdzić, że w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 15 maja

2009 r. sygn. akt III CZP 140/08 chodziło o aktualność tezy, zawartej w w/w

uchwale z dnia 3 marca 2004 r. Dotyczyło to wyłącznie aktualności argumentu

o konieczności istnienia przepisu przewidującego roszczenie regresowe. Skoro

w rozstrzyganej sprawie taki przepis, w postaci art. 93 ust. 1 lit. a rozporządzenia,

obowiązywał, to nie ma podstaw do stwierdzenia, że akceptacja stanowiska Sądu

Apelacyjnego mogłaby skutkować sprzecznością z powyższą uchwałą pełnego

składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego. A zatem pozwany bezzasadnie

powraca do poglądu o braku jego odpowiedzialności na podstawie okoliczności, na

które powoływał się w początkowej fazie sporu między stronami, zwłaszcza

w powołanym wcześniej piśmie z dnia 27 lutego 2007 r.

Z tych względów Sąd Najwyższy na mocy art. 39814 k.p.c. oddalił skargę

kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Ponadto orzekł o kosztach

postępowania kasacyjnego na mocy art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 109 i art. 98 § 1

i 3 k.p.c. odpowiednio do wyniku sporu.