II CSK 804/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 804/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. ‎przeciwko P. Spółce Akcyjnej z siedzibą w (…) ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2. oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna wobec tego, że przysługuje od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zakres, a jej podstawowym celem jest zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Publicznoprawny charakter skargi powoduje, że Sąd Najwyższy dokonując, w ramach przesądu, oceny skargi, bada jedynie czy wystąpiły ustawowe przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania, to jest czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1- 4 k.p.c.).

Pozwany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Badanie, na podstawie uzasadnienia wniosku, czy w sprawie te przesłanki wystąpiły, nie potwierdza tego. Zapytania sformułowane przez skarżącego jako zagadnienia prawne, nie noszą charakteru nowości. Skarżący nie uwzględnił przy tym, że obowiązek rozliczenia wynikający z art. 70915 k.c. istnieje pomiędzy stronami umowy leasingu, a przyjęta przez Sądy jako podstawa uwzględnienia powództwa relacja obligacyjna wynikła z bezpodstawnego wzbogacenia, powstała w relacji finansujący- osoba trzecia, jej bowiem kosztem, jak ustaliły Sądy, finansujący uzyskał to co powinien był uzyskać od strony umowy.

Nie ma też wystarczających podstaw do przyjęcia, że wystąpiła druga i trzecia wskazywana przez skarżącego przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący nie wykazał dostatecznie, że w orzecznictwie sądów istotnie występuje na tle art. 405 k.c. oraz art. 7097 i art. 70915 k.c. rozbieżność uzasadniająca potrzebę wypowiedzi Sądu Najwyższego, nie wykazał też, że skarga jest oczywiście uzasadniona to jest, że kwestionowane orzeczenia narusza w sposób elementarny powołane przez skarżącego przepisy prawa.

Zwraca się przy tym uwagę, że występowanie w sprawie zagadnienia prawnego na tle oznaczonych przepisów nie może jednocześnie czynić skargi kasacyjnej oczywiście uzasadnioną z powodu naruszenia tych samych przepisów; albo w sprawie na ich tle występuje zagadnienie prawne albo są one tak oczywiste, że ich naruszenie jest widoczne bez potrzeby ich bliższej analizy prawnej.Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgłoszony w odpowiedzi na skargę nie został uwzględniony wobec powiązania go wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi.

Podzielić należy prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie ma podstaw do przyznania kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o przyznanie tych kosztów powiązała wyłącznie z jednym, przez siebie wskazanym, rozstrzygnięciem, które nie nastąpiło. jw