II CSK 80/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 80/09

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez:

Zakład Karny w Ł. I in. ,

o odszkodowanie i zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 maja 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 lipca 2008 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. odmawia przyznania pełnomocnikowi powoda od Skarbu

Państwa wynagrodzenia za udzielenie powodowi pomocy

prawnej;

3. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

postępowania

lub

kasacyjna

skarga

orzecznictwie

jest

sądów,

oczywiście

zachodzi

nieważność

uzasadniona.

Jako

uzasadnienie do przyjęcia skargi do rozpoznania skarżący wskazuje na nieważność

postępowania. Należy w związku z tym podkreślić, że, po pierwsze, pozwani byli

właściwie reprezentowani: mimo nieprecyzyjnego określenia ich w treści orzeczeń

w sprawie w istocie prawidłowo działały organy jednostek organizacyjnych Skarbu

Państwa, z których działaniem wiążą się zarzuty skarżącego, a pozwanym zawsze

był Skarb Państwa mający zdolność sądową. Po drugie, co do zasady

nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony nie prowadzi do nieważności

postępowania z powodu uniemożliwienia stronie obrony jej praw. Po trzecie,

odmowa ustanowienia pełnomocnika z urzędu (uzasadniona konkretnym stanem

faktycznym) nie świadczy o nieważności postępowania wskutek uniemożliwienia

stronie obrony jej praw. Po czwarte, nie są trafne zarzuty skarżącego, że orzekali

sędziowie podlegający wyłączeniu z mocy ustawy (wskazane argumenty co do

stosunku łączącego ich ze skarżącym nie są przekonujące). Po piąte, nie jest

przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ewentualna nieważność

postępowania przed sądem pierwszej instancji, a jedynie przed sądem drugiej

instancji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97,

OSNC 1998, nr 5, poz. 81). Poza tym nie uzasadniają przyjęcia skargi do

rozpoznania wskazane przez skarżącego zagadnienia prawne, ponieważ są one

całkowicie oderwane od brzmienia norm prawnych i nie pozostają w związku

z rozstrzygnięciem analizowanej sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem

wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd

Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Bezzasadny jest zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie

kosztów

świadczenia

pomocy

prawnej

z

urzędu

pełnomocnikowi,

skoro

pełnomocnik był ustanowiony z wyboru. Wcześniej zaś ustanowiony dla skarżącego

adwokat z urzędu sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi

kasacyjnej.

O nieobciążeniu skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego Sąd

Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 k.p.c.

db