II CSK 76/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 76/06

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa S.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

Zakład "K."

przeciwko "E." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę kwoty 89.641,96 zł,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 kwietnia 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 16 marca 2005 r. utrzymał, wydany

przez ten Sąd, nakaz zapłaty z dnia 28 września 2004 r., w którym zobowiązano

stronę pozwaną

„E.” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do zapłaty na

rzecz powoda S.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład „K.”,

kwoty 89.641,96 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wymagalność.

Orzekający w tej sprawie, na skutek apelacji wniesionej przez pozwaną, Sąd

Apelacyjny, wyrokiem z dnia 13 września 2005 r., oddalił apelację i orzekł

o kosztach postępowania. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną

wniosła strona pozwana.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

między innymi wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy i jego

uzasadnienie. Biorąc pod uwagę, że Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1

k.p.c.), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać,

że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymieniona w powołanym przepisie

a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania jej

przez Sąd Najwyższy.

W skardze kasacyjnej złożonej przez stronę pozwaną znajduje się

wyodrębniona część zatytułowana „wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i jego uzasadnienie”. Uzasadnienie wniosku jest kilkustronicowe. Formalnie rzecz

ujmując skarga kasacyjna spełnia więc wymóg przewidziany w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. W samym wniosku, a także w jego uzasadnieniu, nie ma jednak wskazania

okoliczności, które zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. miałyby decydować o potrzebie

rozpoznania skargo kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Uzasadnienie sprowadza się

do szczegółowego przedstawienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy

i zawiera polemikę skarżącego z ustaleniami orzekających w sprawie Sądów.

Miejscami jest ono w istocie uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej. W jednym

tylko miejscu skarżący stwierdził, że występuje w sprawie istotne zagadnienie

prawne, które powinien rozstrzygnąć Sąd Najwyższy. Tym zagadnieniem ma być

ocena czy współudział powoda w poświadczeniu nieprawdy oraz porozumienia

pisemne i ustne stron, którym zaprzeczyła strona pozwana, mogą być podstawą do

żądania odsetek przewidzianych w art. 481 k.c. Tak sformułowany problem nie jest

w ogóle zagadnieniem prawnym, którym może zajmować się Sąd Najwyższy.

Skarżący w istocie kwestionuje bowiem ustalenia faktów i ocenę dowodów

dokonaną przez Sąd Apelacyjny, co zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c., nie może być

podstawą skargi kasacyjne.

Skarga kasacyjna strony pozwanej nie spełnia więc wymogu, o którym mowa

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Nawet bowiem, gdy skarga kasacyjna zawiera

wyodrębnioną część, w której skarżący formułuje wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania przez Sąd Najwyższy i uzasadnia go, nie jest to równoznaczne

z przesądzeniem, że został spełniony wymóg przewidziany w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c. O tym, czy skarga kasacyjna zawiera niezbędny dla niej element, o którym

mowa we wspomnianym przepisie, decyduje nie tyle użycie w niej określeń

nawiązujących do ustawowo sformułowanych wymogów skargi kasacyjnej,

lecz merytoryczna ocena argumentów przytoczonych w skardze, które powinny

w sposób wyraźny i przekonywujący świadczyć o tym, że zachodzi przynajmniej

jedna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniających

rozpoznanie jej przez Sąd Najwyższy.

Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna strony pozwanej nie spełnia wymogu

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., a zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy w takiej sytuacji odrzuca skargę, orzeczono jak w sentencji

postanowienia.