II CSK 685/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 685/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa T. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "T." z siedzibą w Ł.‎przeciwko "M." Spółce Jawnej z siedzibą w Z.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt I ACa 1502/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej kasacyjnej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do forsowania błędnej tezy, że zarzut miarkowania kary umownej (art. 484 § 2 k.c.) jest zarzutem procesowym, a nie zarzutem materialnoprawnym.

Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza w pogłębionej płaszczyźnie analizy jurydycznej, aczkolwiek skoro ma ono cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest zaprezentowanie takiej analizy, a nie odwoływanie się do uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wydanego w innej sprawie. Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżąca nie wskazała bowiem przyczyny dowodzącej, że zachodzi ustawowa przesłanka potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni przepisu art. 381 k.p.c., skoro nie znajduje on zastosowania do zarzutu o materialnoprawnym, a nie procesowym charakterze.

W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490). l.n