II CSK 679/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 679/12

POSTANOWIENIE

Dnia 16 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa R. J.

przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji "Warta"

Spółce Akcyjnej w W.

o zadośćuczynienie, odszkodowanie, rentę i ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 maja 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 sierpnia 2012 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2012 r. uwzględniając apelację

pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji „WARTA” Spółki Akcyjnej z

siedzibą w W.:

- zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 27 lutego 2012 r. w pkt I ppkt

1, pkt I ppkt 3a, pkt I ppkt 3b, pkt I ppkt 3, pkt I ppkt 4, pkt IV, pkt V „w ten tylko

sposób”, że: (a) obniżył zadośćuczynienie zasądzone na rzecz powoda R. J. z

kwoty 450.000 zł do kwoty 350.000 zł; (b) obniżył zasądzoną na rzecz powoda

rentę na zwiększone potrzeby za oznaczone okresy odpowiednio z kwot po 2.136

zł, 2.654 zł i 2.571 zł miesięcznie do kwot po 2.122 zł, 2.390 zł i 2.390 zł

miesięcznie pozostawiając bez zmian pozostałe warunki płatności; (c) obniżył

zasądzone na rzecz powoda koszty procesu z kwoty 3.545 zł do kwoty 911 zł; (d)

obniżył zasądzoną od pozwanego opłatę sądową z kwoty 37.331 zł do kwoty

31.190,50 zł,

- oddalił apelację pozwanego w pozostałej części,

- orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł powód, oznaczając

zakres zaskarżenia jako „w części zmieniającej wyrok Sądu Okręgowego w Ł. co

do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia - w całości”. Wniosek skargi został

sformułowany jako „o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty

sprawy

poprzez

zasądzenie

od

pozwanego

na

rzecz

powoda

tytułem

zadośćuczynienia w miejsce kwoty 350.000 zł kwoty 450.000 zł z odsetkami

ustawowymi jak w wyroku Sądu I instancji oraz orzeczenie o kosztach procesu

za wszystkie instancje ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Jako wartość

przedmiotu zaskarżenia została wskazana kwota 100.000 zł.

Sąd Najwyższy zważył:

Przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną może być tylko orzeczenie

istniejące obejmujące rozstrzygnięcie merytoryczne (w przedmiocie zgłoszonego

żądania) lub formalne (w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia

postępowania) kończące postępowanie w sprawie. Sąd drugiej instancji wydając,

w uwzględnieniu

apelacji

pozwanego,

wyrok

reformatoryjny

powinien

tak

sformułować sentencję, aby zawierała rozstrzygnięcie o oddaleniu powództwa

w całości lub w części. Wymogowi temu nie czyni zadość pośrednie wskazanie

zakresu zmiany („obniża z kwoty do kwoty’). Nie jest także dopuszczalne wwiązanie

się w treść zapadłego wcześniej i prawomocnego, wobec niezaskarżenia,

orzeczenia sądu pierwszej instancji o oddaleniu powództwa, gdyż przedmiotowo

jest ono ograniczone do rozstrzygnięcia o oznaczonym zakresie żądania pozwu

(tu: pkt IV wyroku Sądu Okręgowego w brzmieniu „oddala powództwo w pozostałej

części” odnosił się wprost do kwoty 150.000 zł, odpowiadającej różnicy pomiędzy

dochodzoną przez powoda kwotą 600.000 zł, a zasądzoną przez kwotą 450.000 zł),

chyba

że

sąd

odwoławczy

wyraźnie

oznaczyłby

zakres

merytorycznego

rozstrzygnięcia reformatoryjnego np. jako „oddala powództwo co do dalszej kwoty

100.000 zł”. Z tych względów stwierdzenie w części początkowej wyroku Sądu

Apelacyjnego m.in. że obejmuje on zmianę punktu IV zaskarżonego wyroku

procesowo jest niepełne i bezskuteczne. Wadliwość powyższa, polegająca na

nieorzeczeniu o części żądania, mogła być usunięta poprzez środek rektyfikacyjny.

Strona w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku mogła bowiem zgłosić

wniosek o jego uzupełnienie co do brakującej części rozstrzygnięcia (art. 351 § 1

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.).

Brak substratu zaskarżenia, tj. orzeczenia, którego zakwestionowanie jest

celem wnoszonej skargi kasacyjnej oznacza, że skarga jest niedopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c., skargę

kasacyjną powoda odrzucił.