II CSK 673/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 673/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko D. K. ‎o zadośćuczynienie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje adwokat E. W. G. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Powódka zarzuciła wyrokowi Sądu Apelacyjnego z dnia 7 maja 2015 r. naruszenie art. 278 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 382 k.p.c., naruszenie art. 232 zdanie drugie w związku z art. 382 i 391 k.p.c. oraz naruszenie art. 232 zdanie drugie w związku z art. 244, 227, 382 i 391 k.p.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej powódka uzasadniła oczywistą jej zasadnością, w szczególności ze względu na oczywiste naruszenie art. 290 w związku z art. 232 zdanie drugie i art. 285 k.p.c. oraz oczywiste naruszenie art. 232 zdanie drugie k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11).

Innymi słowy, przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. T. Wiśniewski, w: H. Dolecki, T. Wiśniewsku, red., Kodeksu postępowania cywilnego. Komentarz, t. II, Warszawa 2010, s. 233 i 234). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z powoływanych w skardze przepisów. Część przepisów powołanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zostało nawet wymienionych w podstawach kasacyjnych, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien odwoływać się – rzecz jasna – tylko do tych przepisów, których naruszenie jest zarzucane w ramach przytoczonych w skardze podstaw kasacyjnych.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowiły przepisy § 2 ust. 3, § 6 pkt 6, § 13 ust. 4, § 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013. 461) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). db