II CSK 658/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 658/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku E. K.‎przy uczestnictwie W. K. i Z. K.‎o zasiedzenie ,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w S.‎z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł swój wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.c.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym „zagadnienie prawne” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).

Należy podkreślić, że zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie ogranicza się do zaprezentowania problemu prawnego bazującego na przepisach wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Konieczne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu jurydycznego, wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia zagadnienia, ale także wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).

Tymczasem skarżący w istocie poprzestał na sformułowaniu czterech rozbudowanych pytań odnoszących się do okoliczności faktycznych, jakie – według niego - mogłyby stanowić o samoistności posiadania. W ocenie sądu drugiej instancji, przytoczone okoliczności nie mogły wpłynąć na ocenę sposobu posiadania nieruchomości przez skarżącego. Stanowisko to jest zgodne z orzecznictwem Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że co do zasady posiadanie całości rzeczy stanowi jedno z uprawnień współwłaściciela (art. 206 k.c.). Posiadając rzecz współwłaściciel realizuje prawo, które mu przysługuje.

Samoistne posiadanie w zakresie udziału innego współwłaściciela, które może doprowadzić do zasiedzenia tego udziału, wymaga ujawnienia woli wyjścia poza własne prawa i wkroczenia w zakres zastrzeżony dla innego uprawnionego. Wykazanie aktywności potwierdzającej wolę wyłączenia innych współwłaścicieli od posiadania wymaga więc przeprowadzenia pozytywnego dowodu przez współwłaściciela posiadającego rzecz, a nie powołania się na domniemanie prawne (zob. postanowienie z dnia 24 maja 2013 r., V CSK 269/12, nie publ.). Sąd orzekający w sprawie dokonał oceny okoliczności podnoszonych przez skarżącego i nie dopatrzył się na ich podstawie ujawnienia „woli wyjścia poza własne prawa”.

Zagadnienia przytoczone skardze stanowią próbę polemiki z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów dokonaną przez sąd drugiej instancji, co – w świetle art. 3983 § 3 k.p.c. - jest zabiegiem niedopuszczalnym.Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania również na przesłankach wynikających z art. 3989 § 1 pkt 2, 3 i 4. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno być ujęte w odrębnym wywodzie prawnym i przytaczać argumenty wskazujące na występowanie w sprawie konkretnych przesłanek usprawiedliwiających wniosek.

Powołanie się na uzasadnienie jednej z podstaw kasacyjnych - jak uczynił to skarżący - nie czyni zadość temu wymaganiu.W odniesieniu do potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości argumentacja powinna polegać na przedstawieniu stanowisk prowadzących do rozbieżnych ocen prawnych oraz własnej, odpowiednio uzasadnionej, propozycji interpretacji powołanych przepisów wraz z wykazaniem, w jaki sposób wiąże się ona z rozstrzygnięciem zapadłym w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., III SK 33/13, nie publ.).Natomiast, aby uzasadnić oczywistą zasadność skargi należy wskazać konkretne przepisy prawa oraz przytoczyć odpowiednie argumenty wyjaśniające, dlaczego zdaniem skarżącego te przepisy zostały w ewidentny sposób naruszone (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.).

Skarżący wymagań tych nie dochował, w związku z czym Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]