II CSK 657/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 657/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko Polskiej Telefonii Cyfrowej "C." Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2012r.,

skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 18 stycznia 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w punkcie I (pierwszym)

i III (trzecim), znosi postępowanie apelacyjne przed Sądem

Okręgowym i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania

temu Sądowi, pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo G. L.

przeciwko Polskiej Telefonii Komórkowej „C.” sp. z o.o. z siedzibą w W. o

zasądzenie kwoty 70 000 zł tytułem odszkodowania za wywołanie rozstroju

zdrowia. Sąd ten uznał, że powódka nie wykazała, iż wybudowana przez pozwaną

stacja bazowa telefonii komórkowej emituje promieniowanie o negatywnym wpływie

na jej zdrowie.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła powódka w dniu 21 września

2009 r. W apelacji zawarła też wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Wniosek ten oddalił Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r.

Postanowienie to powódka zaskarżyła zażaleniem.

Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu

pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. oddalił apelację powódki. W

wyroku zamieścił jednocześnie postanowienie, którym oddalił zażalenie na

postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 29 kwietnia 2010 r. oddalające wniosek o

ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

W skardze kasacyjnej, opartej na podstawie naruszenia przepisów

postępowania (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), powódka zarzuciła naruszenie art. 124 § 1

zd. drugie w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c. poprzez pozbawienie jej możliwości

obrony

swoich

praw

w

postępowaniu

odwoławczym.

Zarzuciła,

że

Sąd

jednocześnie rozstrzygnął o istocie sprawy oraz oddalił jej zażalenie na

postanowienie o odmowie przyznania pełnomocnika z urzędu, co spowodowało, że

nie mogła ona podjąć jakichkolwiek działań (jak np.: ustanowienie pełnomocnika

z wyboru, uzupełnienie apelacji, złożenie dodatkowych wniosków dowodowych,

czy

podniesienie

nowych

okoliczności),

które

umożliwiłyby

jej

uzyskanie

korzystnego orzeczenia. Powódka zarzuciła, że w ten sposób doszło do naruszenia

jej konstytucyjnego prawa do sądu, albowiem została pozbawiona realnej

możliwości

legalnego

wpływania

poprzez

czynności

procesowe

na

treść

orzeczenia. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, zniesienie

postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W polskim systemie prawnym konstytucyjnym uprawnieniem podmiotowym

każdej osoby jest prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Treść tego prawa

konkretyzują przepisy art. 77 ust. 2, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 177 i 178

Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny oraz doktryna wskazują na trzy zasadnicze

elementy składające się na prawo do sądu, to jest prawo dostępu do sądu

(w znaczeniu wszczęcia procedury sądowej), prawo do ukształtowania procedury

sądowej w sposób respektujący zasady sprawiedliwości proceduralnej oraz prawo

do wyroku sądowego, tj. do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd

w rozsądnym terminie.

Prawo do skutecznego środka prawnego określają też postanowienia art. 6

i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka

wątpliwości,

że

prawo

do

rzetelnego

i Obywatela. Nie powinno budzić

procesu

gwarantuje

stronie

takie

ukształtowanie przebiegu postępowania, aby w jego trakcie zostały zachowane

zasady sprawiedliwości proceduralnej.

Elementem tak rozumianego prawa do

sądu jest, w granicach określonych prawem, dostęp do bezpłatnej pomocy prawnej.

Realizacja obowiązku zapewnienia stronom postępowania cywilnego bezpłatnej

pomocy prawnej w sytuacji, w której jest ona przewidziana przez prawo krajowe,

wymaga w ramach podejmowania decyzji w tym zakresie wykazania przez sąd

staranności, zapewniającej podmiotom rzeczywiste i skuteczne skorzystanie

z prawa do sądu (zob. wyrok ETPC z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie Del Sol,

R.D. przeciwko Polsce, nr 29692/96 i 34612/97).

Nieważność

postępowania

jest

bezwzględną,

negatywną

przesłanką

procesową. Stanowi następstwo uchybienia procesowego kwalifikowanego rodzaju;

nie

zależy

od

przyczyn

jego

popełnienia

oraz

wywołanych

skutków,

a w szczególności od wpływu na wynik sprawy oraz na interesy stron. Przepisy

normujące nieważność postępowania muszą być wykładane i stosowane w sposób

ścisły, bez jakichkolwiek koncesji, a art. 379 pkt 6 k.p.c. nie uzależnia stwierdzenia

nieważności postępowania od dodatkowych przesłanek. W judykaturze podkreśla

się,

że

pozbawienie

strony

możności

obrony

skutkujące

nieważnością

postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.), występuje wówczas, gdy strona, wbrew swej

woli, z powodu wadliwych czynności procesowych sądu zostaje pozbawiona

możności działania w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tego

uchybienia nie mogły być usunięte w dalszym toku procesu przed wydaniem

w danej instancji wyroku (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja

2000 r., III CKN 416/98, OSNC 2000, nr 12, poz. 220, z dnia 10 stycznia 2001 r.,

I CKN 999/98 i z dnia 10 lipca 2002, II CKN 822/00, niepubl.; z dnia 10 czerwca

1974 r., II CR 155/74, OSPiKA 1975, nr 3, poz. 66, postanowienie SN z dnia

28 listopada 2002 r., II CKN 399/01, niepubl.; wyrok SN z dnia z dnia 24 lutego

2011 r., III CSK 137/10, niepubl.). Należy zatem rozważyć, czy nastąpiło

naruszenie przepisów procesowych, czy uchybienie to wpłynęło na możność strony

do działania w postępowaniu, oraz, czy pomimo zajścia tych okoliczności strona

mogła bronić swych praw. W razie kumulatywnego spełnienia tych przesłanek

należy uznać, że strona została pozbawiona możności działania (zob: wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 16 lipca 2009 r. sygn. II PK 13/09, niepubl.).

W skardze kasacyjnej powódka upatrywała pozbawienia jej możności obrony

swych praw w nierozpoznaniu zażalenia na postanowienie Sądu Rejonowego

o odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu wydane w postępowaniu

międzyinstancyjnym, przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy w wyniku

wniesionej przez nią apelacji. Zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 124

§ 1 zd. 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c. jest uzasadniony.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że nierozpoznanie

wniosku o przyznanie fachowego pełnomocnika z urzędu może w określonych

stanach faktycznych prowadzić do nieważności postępowania (zob. m.in.

uzasadnienie postanowienia z dnia 25 kwietnia 2007 r., IV CSK 18/0 7, niepubl.,

orzeczenie z dnia 16 lutego 1961 r., 4 Cr 251/60, niepubl.). Należy podzielić pogląd

wyrażony w powyższych orzeczeniach, a także w orzecznictwie Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka (por. wyrok z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie Siwiec

przeciwko Polsce, nr 28095/08; wyrok z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie

Siałkowska przeciwko Polsce, nr 8932/05; wyrok z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie

Staroszczyk przeciwko Polsce, nr

59519/00; wyrok z dnia 12 stycznia 2010 r.

w sprawie Bąkowska przeciwko Polsce, nr 33539/02), że z prawa do rzetelnego

procesu wynika, iż wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu winien być

rozpoznany bez zbędnej zwłoki, a także bez podejmowania dalszych definitywnych

w skutkach dla stron czynności procesowych, a w szczególności przed wydaniem

merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Trafnie zarzuciła skarżąca, że

nierozpoznanie zażalenia na postanowienie o odmowie ustanowienia pełnomocnika

z

urzędu

wydane

przez

Sąd

pierwszej

instancji

w

postępowaniu

międzyinstancyjnym, przed wydaniem przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia

kończącego prawomocnie postępowanie w sprawie,

może doprowadzić do

pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw. Jednoczesne rozstrzygnięcie

zażalenia i apelacji prowadzi do sytuacji, w której strona zostaje pozbawiona

możliwości podjęcia jakichkolwiek działań, w tym możliwości ustanowienia

pełnomocnika

z

wyboru

przed

merytorycznym

rozstrzygnięciem

sprawy.

W okolicznościach sprawy uchybienie to jest szczególnie rażące również z tej

przyczyny, że powódka nie stawiła się na rozprawę poprzedzającą wydanie wyroku,

usprawiedliwiając niestawiennictwo wcześniejszym wezwaniem do stawienia się

w tym samym terminie w prokuraturze. W sytuacji, w której jej zażalenie na

odmowę ustanowienia pełnomocnika z urzędu, złożone 24 maja 2010 r. pozostało

nierozpoznane przed tą rozprawą, miała uzasadnione podstawy do uznania, że jej

usprawiedliwione niestawiennictwo spowoduje odroczenie rozprawy, a zażalenie

zostanie rozpoznane tak, aby na kolejnej rozprawie mogła skorzystać z pomocy

bądź pełnomocnika z urzędu, bądź – w razie oddalenia zażalenia – pełnomocnika

z wyboru. Należy zwrócić uwagę na uregulowanie art. 214 k.p.c., z którego wynika,

że rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu

wezwania

albo

jeżeli

nieobecność

strony

jest

wywołana

nadzwyczajnym

wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć.

"Inną przeszkodą, której nie można przezwyciężyć", może być konieczność

stawiennictwa na wezwanie prokuratury.

Uchybienia proceduralne Sądu drugiej instancji niewątpliwie wpłynęły na

możność działania przez skarżącą w postępowaniu cywilnym, a w konsekwencji

została ona pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Powoduje to nieważność

postępowania z powodu pozbawienia strony możności obrony jej praw, a więc

z przyczyn określonych w art. 379 pkt 5 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. orzekł jak

w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie

art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.