II CSK 646/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 646/07

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa R. P.

przeciwko B. Z.

o

zobowiązanie

do

udzielenia

informacji,

zaprzestanie

przetwarzania

danych

osobowych, wydanie dokumentów i zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2008 r.,

skargi kasacyjnej powoda

od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I ACz (…),

uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu Okręgowego w P. z

dnia 5 października 2006r., sygn. akt XII C (…) i przekazuje sprawę do rozpoznania

Sądowi Okręgowemu w P.

Uzasadnienie

Powód w pozwie skierowanym przeciwko B. Z. domagał się zobowiązania

pozwanej do: 1/ udzielenia informacji określonych w art. 32 i 33 ustawy o ochronie

danych osobowych; 2/ zaprzestania przetwarzania danych osobowych dotyczących

powoda; 3/ wydania przez pozwaną jego dokumentacji medycznej; 4/ zasądzenia od

pozwanej na rzecz Domu Dziecka kwoty 1500 zł.

Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 5 października 2006 r. odrzucił

pozew, a Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 21 maja 2007 r. zażalenie powoda na

to postanowienie oddalił. U podłoża tego rozstrzygnięcia legło założenie, że żądania

powoda skierowane do pozwanej jako zakładu opieki zdrowotnej nie wynikają ze

stosunku cywilnoprawnego, a zatem zgodnie z art. 2 k.p.c. droga sądowa jest

niedopuszczalna.

Skarga kasacyjna powoda - oparta na obu podstawach z art. 3983 – zawiera

zarzut naruszenia licznych przepisów prawa, w tym art. 1, 2 i 199 § 1 pkt. 1 k.p.c.,

i zmierza do uchylenia postanowień Sądów niższej instancji oraz przekazania sprawy do

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny dla uzasadnieniu stanowiska, że sprawa niniejsza nie należy do

drogi sądowej bezpodstawnie przyjął jakoby stroną pozwaną był publiczny zakład opieki

zdrowotnej, a nie osoba fizyczna. Powód zaś jednoznacznie określił stroną pozwaną,

mianowicie B.

Ustalenie istnienia w konkretnej sprawie dopuszczalności drogi sądowej wymaga

stwierdzenia, że jest to sprawa cywilna w znaczeniu materialnym albo w znaczeniu

formalnym (art. 1 k.p.c.) oraz że nie istnieje przepis szczególny, wyłączający w danej

sprawie kompetencję sądów powszechnych (art. 2 § 3 k.p.c.). Może się jednak zdarzyć,

że sprawa przedstawiona do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny nie będzie sprawą

cywilną ani w ujęciu materialnym, ani formalnym, ani też nie będzie sprawą toczącą się

według przepisów kodeksu postępowania karnego, ale jednocześnie ustawa nie

zastrzeże dla jej rozpoznania właściwości sądu administracyjnego; wówczas, zgodnie z

art. 177 Konstytucji, sprawę tę - mimo niedostatków unormowań prawnoprocesowych rozpozna sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. W takiej sprawie - "niecywilnej" z

natury lub z woli ustawodawcy, ale nie będącej także sprawą karną - poszczególne

instytucje procesu cywilnego będą, w zależności od przedmiotu i charakteru żądania

oraz konfiguracji podmiotowej, stosowane wprost, inne odpowiednio, a jeszcze inne przy

wykorzystaniu analogii.

Wychodząc z powyższych założeń należy stwierdzić, że gdyby nawet przyjąć, iż

sprawa niniejsza nie jest sprawą cywilną ani w ujęciu materialnym, ani formalnym, to,

wobec braku zastrzeżenia ustawowego do jej rozpoznania przez sąd administracyjny,

podlega ona rozpoznaniu przez sądy powszechne.

Skoro Sądy niższych instancji nie miały tego na uwadze ich postanowienia nie

mogły się ostać.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.