II CSK 641/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 641/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa Gminy Miasto S.

przeciwko B. Z. i Z. Z.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 czerwca 2010 r.,

1) odrzuca skargę kasacyjną wniesioną w imieniu pozwanej;

2) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej wniesionej w imieniu

pozwanego;

3) zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powódki kwotę

1800

(tysiąc

osiemset)

zł

tytułem

postępowania przed Sądem Najwyższym.

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pozwany Z. Z. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania

oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na

stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby istniała

potrzeba

wykładni

przepisów prawa

budzących

poważne

wątpliwości. W

szczególności ze skargi nie wynika, aby wykładnia przepisów, których naruszenie

zarzucono w skardze, budziła rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, czy

też wywoływała wątpliwości w doktrynie prawa.

Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą

Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu

(art. 39813 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna została wniesiona również przez pozwaną B. Z., która

jednak – jak wynika z akt sprawy, nie wystąpiła w przewidzianym ustawowo

terminie o doręczenie jej wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r. z

uzasadnieniem. Tymczasem, jeżeli orzeczenie sądu drugiej instancji wraz z

uzasadnieniem nie podlega doręczeniu z urzędu, strona może wnieść skargę

kasacyjną tylko wtedy, gdy wcześniej w tygodniowym terminie od ogłoszenia

sentencji zażądała doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Jeżeli strona nie

złoży wniosku o doręczenie i w efekcie orzeczenie sądu drugiej instancji wraz z

uzasadnieniem nie zostanie jej doręczone, wówczas - stosownie do art. 3985 § 1

k.p.c. - termin do złożenia skargi kasacyjnej w ogóle nie rozpocznie swego biegu.

Wywiedzenie skargi kasacyjnej przez stronę, która ze względu na zaniechanie

złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia, utraciła prawo do zaskarżenia

orzeczenia sądu drugiej instancji, jest niedopuszczalne. Z tych względów skarga

kasacyjna pozwanej podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.

Na wniosek

powoda, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1

i 3, art. 99, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.