II CSK 633/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 633/07

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa E. B.

przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście Powiatowemu w O. i Sądowi Rejonowemu w

O. oraz Gminie O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i nie obciąża powódki kosztami postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy, zgodnie z treścią art. 3986 § 3 k.p.c. uprawniony jest do

dokonywania kontroli prawidłowości formalnej skargi kasacyjnej i – jeżeli dostrzeże

usterki, które uszły uwadze Sądu II instancji – może skargę odrzucić lub przekazać ją

temu Sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Nie może budzić wątpliwości, że

w wypadku, kiedy wady skargi kasacyjnej dotyczą jej elementów konstrukcyjnych,

wymienionych w art. 3984 § 1 k.p.c. możliwe jest tylko odrzucenie takiej skargi, bowiem

tego rodzaju niedostatki pozbawiają ją koniecznych cech tego środka odwoławczego.

Skarga złożona przez powódkę nie zawiera prawidłowo sformułowanego

i uzasadnionego wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Jak wielokrotnie wskazywał

Sąd Najwyższy, zarówno na gruncie art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., jak i już po

znowelizowaniu art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ustawodawca określając wymogi skargi

kasacyjnej wyodrębnił w § 1 tych przepisów kilka wymagań szczególnych, a wśród nich

obowiązek przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. To wyodrębnienie oznacza, że wniosek i jego uzasadnienie jest osobnym,

kreatywnym i koniecznym elementem skargi kasacyjnej. Zawarty w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. wymóg złożenia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i

uzasadnienia tego wniosku łączy się ściśle z instytucją tzw. przesądu uregulowaną w

art. 3989 k.p.c., co oznacza, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

powinno wskazywać na występowanie w sprawie jednej z okoliczności wymienionych w

art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i uzasadniać w wywodzie prawnym, że okoliczność ta

rzeczywiście występuje. Te elementy skargi kasacyjnej badane są przez Sąd Najwyższy

w ramach przedsądu, kiedy podejmowana jest decyzja o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania. Dla spełnienia wymogu z art. 398 4 § 1

pkt 3 k.p.c. konieczne jest zatem zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o

jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący

do wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich

występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie.

Skarga kasacyjna powódki nie spełnia powyższych wymogów, bowiem w

zasadzie nie ma w niej wniosku (a więc wyraźnego żądania), by skargę tą przyjąć do

rozpoznania, choć zapewne taką myśl powódka łączyła z akapitem o treści „Przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jest konieczne z uwagi na jej oczywistą zasadność,

skoro – jak wskazano wyżej – Sąd II instancji rażąco naruszył przepisy prawa

materialnego tj. art. 467 k.c., 470 k.c. oraz art. 3581 § 3 k.c. i art. 354 § 1 k.c., co

skutkowało

oddaleniem

powództwa

o

waloryzację

świadczenia

bezpodstawnie

złożonego do depozytu, a nadto nastąpiło istotne uchybienie procedurze cywilnej, co

opisano w pkt 1 podstaw wniesienia kasacji.” Nie jest to jednak prawidłowo

sformułowany wniosek, a co istotniejsze, w treści przytoczonego zapisu nie sposób

doszukać się uzasadnienia odpowiadającego pojęciu wywodu prawnego, wskazującego

na czym polega „oczywistość” naruszeń (porównaj m.in. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006/4/75, oraz uchwałę

połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej oraz Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2002 r. III CZP 72/02 OSNC 2003/7-8/92).

Na pewno takim wywodem nie jest odesłanie do podstaw kasacyjnych, zaś w części

skargi zatytułowanej „uzasadnienie” brak jakiegokolwiek nawiązania do jej fragmentu

odnoszącego się do podstaw przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

W konsekwencji skarga powódki podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego

na wstępie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Z uwagi na sytuację materialną powódki Sąd Najwyższy nie obciążył jej kosztami

postępowania kasacyjnego (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.).