II CSK 630/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 630/07

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła

w sprawie z powództwa M. K. i Z. K.

przeciwko K. T.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 września 2006 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 7 września 2006 r. oddalił apelację

powodów od wyroku Sądu Okręgowego w S. oddalającego powództwo o

zobowiązanie pozwanej do przeniesienia na rzecz powodów prawa własności

lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odwołanej darowizny.

Powodowie w skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach wymienionych

w art. 3983 § 1 k.p.c. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego

i procesowego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadnili potrzebą

„wykładni przepisów art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. przez

ustalenie kryteriów decydujących ostatecznie, którzy świadkowie mają jednakowy

stosunek do obojga stron i których świadków należy zaliczyć do świadków

pośrednich, a także czy można pominąć zeznania świadka mającego wiedzę

specjalistyczną i stąd mogącego być biegłym sądowym przy ustalaniu przez sądy

przesłanki rażącej niewdzięczności obdarowanego wobec stosowania kryteriów

budzących poważne wątpliwości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

przedmiocie

przyjęcia

(odmowy przyjęcia) skargi kasacyjnej do

rozpoznania, Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przedsądu, którego celem jest

wyeliminowanie skarg oczywiście bezzasadnych. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c.,

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę do rozpoznania jeżeli:

1/ w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne;

2/ istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub wywołujących wątpliwości w orzecznictwie sądów.

3/ zachodzi nieważność postępowania.

4/ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Na tych jedynie przesłankach może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii

przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wbrew stanowisku skarżących, warunki wymienione w art. 398 § 1 pkt 2

k.p.c. spełnione są jedynie w sytuacji, w której wykładnia bądź rozbieżność

w orzecznictwie dotyczą przepisów mających w sprawie zastosowanie i które Sąd

Najwyższy może wziąć pod uwagę przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej.

Tymczasem przepis art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. jako

dotyczący oceny dowodów, niezależnie od tego, że nie może stanowić

dopuszczalnego zarzutu kasacyjnego (art. 3983 § 3 k.p.c.), to jego wykładnia, jak

też wykładnia art. 328 § 2 k.p.c. została dokonana w orzecznictwie i jest już

ugruntowana. Wystarczy odwołać się do orzeczenia z 27 stycznia 1999 r., II UKN

437/98 (OSNAPiUS 2000, nr 6, poz. 245), z dnia 27 października 2004 r., III CK

414/03 (niepubl.).

Z tych względów nie daje się obronić teza skargi kasacyjnej o spełnieniu

przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., warunkującej przyjęcie skargi do rozpoznania,

co skutkowało orzeczenie jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

kg