II CSK 621/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 621/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa A. J.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziałowi Terenowemu w P. i B. J.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od A. J. na rzecz pozwanej Agencji kwotę

3.600

(trzy

tysiące

sześćset)

zł

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 5 czerwca 2009 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w P. z dnia 19 marca 2009 r. w ten sposób, że oddalił powództwo A. J.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych, Oddziałowi Rejonowemu w P. oraz B. J. o

ustalenie i odstąpił od obciążania powódki kosztami postępowania.

Od powyższego wyroku pełnomocnik powódki wniósł skargę kasacyjną

niespełniającą wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c., bowiem nie zawierała

uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. Wskazany brak skargi – pomimo

wezwania Sądu do uzupełnienia – nie został usunięty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia

wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c., przewodniczący w sądzie drugiej

instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem

odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.). Po bezskutecznym upływie terminu do

dokonania tej czynności skarga kasacyjna podlega odrzuceniu (art. 398 6 § 2 i 3 k.p.c.).

Wniesiona przez pełnomocnika powódki skarga kasacyjna w pkt III nazwanym

„Przyczyny, dla których skarga zasługuje na przyjęcie do rozpoznania” zawiera jedynie

stwierdzenie, że „Jak wynika z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej

oraz jej uzasadnienia skarga jest oczywiście uzasadniona”. Gdyby nawet uznać, że

skarga w części zacytowanej zawiera wniosek, o którym stanowi art. 3984 § 2 k.p.c., to

niewątpliwie wniosek ten nie został uzasadniony.

Spełnienie obowiązku polegającego na uzasadnieniu wspomnianego wniosku nie

może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw skargi kasacyjnej i ich

uzasadnienia. Byłoby to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w

uzasadnieniu podstaw kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności. Powołując się

na „oczywistość skargi kasacyjnej” jako przesłanki wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego

wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie

podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego

prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC

2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC

2001, nr 10, poz. 156).

Z tego względu skargę, jako niespełniającą wymagania przewidzianego w art.

3984 § 2 k.p.c., które nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie, należało

odrzucić (art. 3986 § 3 k.p.c.).

Skargę podlegającą odrzuceniu kwalifikować należy jako sporządzoną sprzecznie

z zasadami profesjonalizmu. W judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego

czynności adwokata ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami

profesjonalizmu, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

(postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 w

zw. z art. 391 § i art. 39821 k.p.c.