II CSK 603/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 603/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku F. D.‎przy uczestnictwie U. D.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w Koninie‎z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt I 1 Ca 340/13, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) oddala wniosek F. D. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Koninie zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 4 lipca 2013 r. przez objęcie majątkiem wspólnym uczestników samochodu F. o wartości 12.000 zł, przyczepy marki T. o wartości 4.000 zł oraz rozliczenia nakładu z majątku osobistego uczestniczki na majątek wspólny kwoty 4.939,99 zł z tytułu inwestycji poczynionych na nieruchomość położoną w K. przy ulicy […], przyznał przyczepę wnioskodawcy, zasądził na rzecz uczestniczki tytułem dopłaty i wzajemnego rozliczenia nakładów kwotę 271.489,72 zł, płatną w terminie jednego miesiąca w miejsce kwoty 258.549,73 zł wraz z odsetkami, uchylił orzeczenie o rozłożeniu dopłaty na raty i oddalił apelację w pozostałej części.Uczestniczka w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wskazuje oczywiste naruszenie przepisów postępowania, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 684 k.p.c. przez nieustalenie składu i wartości majątku wspólnego i nieobjęcie majątkiem wspólnym ruchomości stanowiących wyposażenie firmy wnioskodawcy oraz błędne przyjęcie, że domagała się rozliczenia przychodu osiąganego przez tę firmę.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.

Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Do realizacji celu wyznaczonego temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia dochodzi przez spełnienie chociaż jednej z przesłanek objętych art. 3989 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać z uwagi na to, że doszło do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.).

Skarga kasacyjna uczestniczki nie odpowiada tym wymaganiom. Pomija przyjmowane w odniesieniu do art. 684 k.p.c., utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego zapatrywania, co do zasad ustalania składu i wartości majątku wspólnego. Pretensje skarżącej nie zostały umiejscowione w okolicznościach sprawy. Analiza podnoszonej przyczyny i jej lakonicznego uzasadnienia, w świetle podstaw skargi kasacyjnej i motywów zaskarżonego postanowienia, nie usprawiedliwia zarzutu, że miało miejsce kwalifikowane naruszenie prawa, którego konsekwencją była oczywista wadliwość zaskarżonego wyroku.W postępowaniu przed Sądem Okręgowym nie doszło do nieważności postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z zasady przewidzianej w art. 520 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., ponieważ nie było podstaw do odstąpienia od niej na tym etapie postępowania. l.n