II CSK 597/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 597/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko M.K.

o zapłatę,

i z powództwa wzajemnego M.K.

przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego - powoda wzajemnego

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca skargę kasacyjną w części obejmującej oddalenie

apelacji, co do pozwu głównego i odmawia przyjęcia

w pozostałym zakresie skargi kasacyjnej do rozpoznania

2) zasądza od pozwanego (powoda wzajemnego) na rzecz

powódki N. Spółki z o.o. w D. kwotę 2700 (dwa tysiące

siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód N. spółka z o.o. wniósł o zasądzenie od pozwanego M.K. kwoty

90.000 zł z ustawowymi odsetkami od 04.03.2003 r. Sąd Okręgowy uwzględnił

powództwo wydając nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. W sprzeciwie

od powyższego nakazu pozwany zaskarżył rozstrzygnięcie w części dotyczącej

odsetek i kosztów procesu. Jednocześnie pozwany wniósł pozew wzajemny

domagając się zapłaty od powoda kwoty 54.574,50 zł tytułem odszkodowania za

nienależyte wykonanie umowy.

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 22 maja 2006 r. zasądził od pozwanego

na rzecz powoda ustawowe odsetki od kwoty 90.000 zł za okres od 16 marca 2003

r. do 8 grudnia 2003 r., a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie wobec

cofnięcia pozwu przez powoda. Nadto Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo

wzajemne, rozstrzygając o kosztach procesu jak w sentencji.

Od powyższego wyroku pozwany (powód wzajemny) złożył apelację

domagając się jego zmiany przez oddalenie powództwa głównego i uwzględnienie

powództwa wzajemnego. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny

oddalił apelację pozwanego w całości.

Pozwany (powód wzajemny) powyższy wyrok zaskarżył w całości, opierając

skargę kasacyjną na podstawach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5, 6, 65,

405-410, 471 i 474 k.c. i art. 637 § 2 k.c., przez ich błędna wykładnie i niewłaściwe

zastosowanie oraz przepisów postępowania, tj. art. 231, 232 zdanie drugie i art.

233 § 1 k.p.c., a nadto zarzucił Sądowi drugiej instancji błędy w ustaleniach

faktycznych przyjęte za podstawę orzeczenia.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

w całości i jego zmianę przez oddalenie powództwa głównego i uwzględnienie

powództwa

wzajemnego,

ewentualnie

o

uchylenie

zaskarżonego

wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

istnieniem potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art.

637 § 2 k.c., oraz art. 476 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jednym z ustawowych warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej jest

określona w ustawie wartość przedmiotu zaskarżenia. W sprawach o prawa

majątkowe skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 398 2 § 1 k.p.c.).

Przesłanka ta podlega badaniu zarówno przez Sąd drugiej instancji, do którego

skarga została wniesiona jak i przez Sąd Najwyższy.

Trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 lutego 2007 r.,

II PZ 81/06, (OSNP 2008, nr 9-10, poz. 135), że w przypadku wytoczenia

powództwa wzajemnego w istocie rzeczy ma miejsce połączenie dwóch

samodzielnych procesów, które łączy więź materialnoprawna, wyrażająca się

w tym, że "roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda lub nadaje

się do potrącenia" (art. 204 § 1 k.p.c.). W związku z powyższym skarga kasacyjna

dotycząca rozstrzygnięcia o interesach podmiotu występującego w charakterze

zarówno pozwanego jak i powoda wzajemnego odnosi się do rozstrzygnięcia

dwóch spraw, a więc powinna być potraktowana jak dwie skargi kasacyjne. Co do

każdej z tych skarg skarżący winien też oddzielnie wskazać wartość przedmiotu

zaskarżenia, od której zależy nie tylko wysokość opłaty sądowej ale przede

wszystkim dopuszczalność skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pozwany (powód wzajemny) wskazał wartość

przedmiotu zaskarżenia opiewającą na kwotę 62.995 zł. Należy jednak mieć na

uwadze fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji dotyczy dwóch

spraw, tj. sprawy z powództwa głównego i sprawy z powództwa wzajemnego.

Oznacza to, że ocena dopuszczalności zaskarżenia skargą kasacyjną takiego

orzeczenia musi być przeprowadzona w odniesieniu do każdej z tych spraw

z osobna. Z akt spray jednoznacznie wynika, że wartość przedmiotu zaskarżenia,

w zakresie

rozstrzygnięcia

o

powództwie

wzajemnym

opiewa

na

kwotę

54.574, 50 zł, zaś w zakresie rozstrzygnięcia w sprawie z powództwa głównego na

kwotę 8.420,50 zł. W konsekwencji należało skargę kasacyjną w części

obejmującej oddalenie apelacji co do pozwu głównego odrzucić na podstawie art.

3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c.

Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wprawdzie

powołał się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj.

art. 637 § 2 k.c., oraz art. 476 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c., jednakże jego

twierdzenie w tym zakresie okazało się gołosłowne. Skarżący bowiem nie wyjaśnił,

w czym, jego zdaniem, rzekome wątpliwości się przejawiają, nie przytoczył żadnych

argumentów świadczących o możliwości powstania rozbieżnych ocen prawnych.

Z kolei z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika (skarżący przytacza

szereg wypowiedzi Sądu Najwyższego dotyczących wykładni w/w przepisów,

aprobując jednocześnie wyrażone tam poglądy), że skarżący w rzeczywistości nie

dostrzega żadnych wątpliwości w wykładni w/w przepisów, zarzuca natomiast

Sądowi drugiej instancji ich obrazę. Nadto skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne

poczynione przez tenże Sąd oraz dokonaną przez niego ocenę dowodów, co jest

niedopuszczalne na tym etapie postępowania (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, rozstrzygając o kosztach

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1, 3 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 39821 k.p.c.