II CSK 59/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 59/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Z. B.

przeciwko M. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 września 2010 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej zawarte w pkt. I zaskarżonego wyroku - rozstrzygnięcie

o oddaleniu powództwa w pozostałej części,

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w pozostałym

zakresie.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Pełnomocnik pozwanej M. B. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 9 września 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 398 9 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że powołane przesłanki zostały

wykazane.

Sformułowane w oparciu o art. 225 k.c. zagadnienie prawne oraz ewentualna

potrzeba wykładni tego artykułu nie mogą uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, ponieważ w skardze nie postawiono zarzutu naruszenia tego

przepisu. Zgodnie z art. 39813 § 1 zd. 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę

kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw. Oznacza to,

że rozważania Sądu Najwyższego nie mogłyby obejmować art. 225 k.c.,

a w każdym razie nie miałyby znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że popełnione

przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa

miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc

dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156). Spełnienie wspomnianego obowiązku nie może polegać tylko

na odwołaniu się do powołanych podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienia.

Oczywistości skargi nie można skutecznie wyprowadzać z faktu, że Sąd drugiej

instancji nie odniósł się do zarzutu apelacyjnego niedopuszczenia przez Sąd

pierwszej instancji dowodu z uzupełniającej opinii biegłego oraz nie odniósł się do

wniosku o dopuszczenie takiego dowodu w postępowaniu apelacyjnym, skoro Sąd

drugiej instancji poczynił obszerne rozważania (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego

wyroku) prowadzące do konkluzji, że „nie zasługują zaś zarzuty pozwanej

dotyczące bezkrytycznego przyjęcia przez Sąd I instancji wniosków z opinii

biegłego”. Wobec powyższego należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W części zaskarżającej - zawarte w pkt I zaskarżonego wyroku –

rozstrzygnięcie o oddaleniu powództwa

w pozostałej części, skarga kasacyjna,

jako niedopuszczalna z powodu braku interesu prawnego w zaskarżeniu, podlegała

odrzuceniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).