Supreme Court allows mortgage entry despite land registry discrepancy by permitting court interpretation of the request.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the Regional Court's dismissal of a mortgage entry request due to a discrepancy between the land registry and the applicant's documents. The applicant argued that the court erred in refusing to interpret the request to match the actual state of the property at the time of filing. The Court ruled that the land registry judge has the authority to interpret the request and verify data from land records, allowing the entry to proceed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6268 § 2 k.p.c.; Art. 130 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: The court in land registry proceedings is not limited to a purely registration function but may interpret the request and verify data from land records to resolve discrepancies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 570/12
POSTANOWIENIE
Dnia 26 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Dariusz Dończyk
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z wniosku G. - Spółki Akcyjnej w W.
przy uczestnictwie "B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółki komandytowej w S.
o wpis hipoteki umownej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 26 kwietnia 2013 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w S.
z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt [..],
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi
Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia
o kosztach postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia 2 marca 2012 r. - uwzględniając
skargę uczestnika postępowania B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki
komandytowej - uchylił wpis hipoteki umownej do kwoty 1.261.450,26 zł, dokonany
w dniu 13 stycznia 2012 r. przez referendarza sądowego w księdze wieczystej
nr […] na rzecz wnioskodawczyni G. Spółki Akcyjnej i oddalił wniosek.
Sąd Okręgowy w S. postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną oddalił
apelację wnioskodawczyni od powyższego orzeczenia, podzielając ocenę Sądu
Rejonowego, że dokonaniu wpisu sprzeciwia się rozbieżność między treścią
wniosku i oświadczeń wnioskodawcy oraz właściciela nieruchomości objętej księgą
wieczystą nr […], złożonych na podstawie art. 95 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 29
sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze
zm., dalej: „pr. bank.”), a treścią wymienionej księgi. Żądanie dokonania wpisu
hipoteki oraz wzmiankowane oświadczenia dotyczą nieruchomości - mającej
urządzoną księgę wieczystą nr […] - o powierzchni 11462 m2, składającej się z
dziesięciu działek oznaczonych konkretnymi numerami geodezyjnymi. Tymczasem
w chwili złożenia wniosku nieruchomość objęta tą księgą miała powierzchnię
0,9795 ha i składała się z ośmiu działek, gdyż działki oznaczone numerami 24/51 i
24/52 zostały odłączone do innych ksiąg wieczystych. W takiej sytuacji - w ocenie
Sądu Okręgowego - błędna treść żądania wniosku uniemożliwia jego uwzględnienie
(art. 6269 k.p.c.).
W skardze kasacyjnej, opartej na podstawie określonej w art. 398 3 § 1 pkt 1
k.p.c., wnioskodawczyni zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 65 § 1 k.c.
w związku z art. 6268§ 1, 2 i 5 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie
polegające na uznaniu, że między treścią wniosku oraz załączonych do nich
dokumentów a treścią księgi wieczystej zachodzi niezgodność uniemożliwiająca
dokonanie wpisu.
Powołując się na tak ujętą podstawę kasacyjną, skarżąca wniosła
o uchylenie
postanowienia
Sądu
Okręgowego
oraz
poprzedzającego
go
postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji
do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie obu tych orzeczeń
i utrzymanie w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 stycznia
2012 r. w przedmiocie wpisu hipoteki.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skardze kasacyjnej nie można odmówić słuszności.
Zgodnie z art. 6268 § 1 k.p.c., wpis do księgi wieczystej dokonywany jest
jedynie na wniosek i w jego granicach. Stosownie zaś do art. 626 8 § 2 k.p.c.,
rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych
do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Sąd Okręgowy, odwołując się
do tych zasad, prawidłowo uznał, że sąd wieczystoksięgowy nie może dokonać
wpisu z urzędu, jak też nie może wyjść poza granice wniosku. Trafnie też zauważył,
że rozbieżność między treścią wniosku o wpis i załączonych do niego dokumentów
a treścią księgi wieczystej może stanowić przeszkodę do wpisu (art. 626 9 k.p.c.).
Dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zasadności rozpoznanego wniosku o wpis
hipoteki przez pryzmat przytoczonych przepisów budzi jednak - co trafnie zarzuciła
skarżąca - istotne zastrzeżenia.
Punktem wyjścia do przeprowadzenia takiej oceny musi być prawidłowe
zidentyfikowanie
żądania
wskazała, że domaga
się
zawartego
wpisu
we
hipoteki
wniosku.
na
Wnioskodawczyni
nieruchomości
objętej
księgą wieczystą nr […]. Do wniosku załączyła dokumenty przewidziane w art. 95
pr. bank.,
w
tym
oświadczenie
jedynego
właściciela
nieruchomości o ustanowieniu hipoteki na rzecz wnioskodawczyni. Wynikało
z nich, że nieruchomość została opisana według stanu faktycznego z
ustanowienia hipoteki; w chwili złożenia
daty
wniosku wymieniona nieruchomość
miała już mniejszą powierzchnię i nie obejmowała dwóch działek przeniesionych
do innej księgi wieczystej. Nie ulega wątpliwości, że w takiej sytuacji sąd
wieczystoksięgowy powinien
na podstawie
dokonać
wykładni treści
całokształtu okoliczności
i
zgłoszonego
przedstawionych
żądania
dokumentów.
Jeśli stwierdzona rozbieżność istotnie wzbudziła wątpliwości sądu co do
tożsamości nieruchomości opisanej w księdze wieczystej ze wskazaną we wniosku,
to nie było przeszkód do ich usunięcia na podstawie art. 130 § 1 zdanie drugie
k.p.c., gdyż przepis ten w związku z art. 13 § 2 k.p.c., znajduje zastosowanie
w postępowaniu wieczystoksięgowym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego:
z dnia 15 marca 2007 r., II CSK 517/06, niepubl. oraz z dnia 4 marca 2011 r., I CSK
453/10, niepubl.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że
nie może być rozumiany w sposób
art. 6268 § 2 k.p.c.
sprowadzający rolę sądu w postępowaniu
wieczystoksięgowym do realizacji wyłącznie funkcji rejestracyjno-ewidencyjnych.
Określony
w
nim
zakres
kognicji
wyklucza
wprawdzie
przeprowadzanie
jakichkolwiek własnych dowodów i dokonywania na ich podstawie własnych
ustaleń, nie stoi to jednak na przeszkodzie wyjaśnieniu i sprawdzeniu poprawności
danych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków (zob. postanowienie SN
z dnia 2 lipca 2004 r., II CK 265/04, niepubl.). Wskazuje się również, że sąd
wieczystoksięgowy jest uprawniony do przeprowadzenia oceny skuteczności
materialnoprawnej umowy stanowiącej podstawę żądania dokonania wpisu (zob.
m.in. postanowienia: z dnia 30 września 2009 r., V CSK 63/09, niepubl. i z dnia
23 listopada 2011 r., IV CSK 123/11, niepubl.) oraz że nie ma przeszkód do
częściowego uwzględnienia wniosku w sytuacji, w której jego zasadność została
wykazana dokumentami nie w pełnym zakresie (zob. postanowienie z dnia
2 grudnia 2009 r., I CSK 132/09, niepubl.).
Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, co do skuteczności ustanowienia
hipoteki objętej wnioskiem. Gdyby zatem - po dokonaniu
prawidłowej wykładni
żądania wnioskodawczyni - okazało się, że zmierza ono do obciążenia hipoteką
działek nie wchodzących w skład nieruchomości objętej księgą wieczystą nr […],
wskazaną we wniosku i załączonych do niego dokumentach, to okoliczność ta nie
sprzeciwiałaby się częściowemu uwzględnieniu wniosku.
Na marginesie należy zauważyć, że zapatrywanie Sądu Okręgowego,
które legło u podstaw zaskarżonego postanowienia, w istocie uniemożliwia
wnioskodawczyni uzyskanie wpisu do księgi wieczystej skutecznie ustanowionej
hipoteki. Gdyby we wniosku o wpis nieruchomość została opisana w sposób
odpowiadający stanowi (opisowi) ujawnionemu w księdze wieczystej, to - kierując
się tokiem rozumowania Sądu Okręgowego - należałoby stwierdzić, że między
treścią wniosku a dokumentami mającymi stanowić podstawę wpisu istnieje
rozbieżność uniemożliwiająca jego dokonanie.
Z tych przyczyn, nie mogąc skutecznie odeprzeć zarzutu podniesionego
w skardze kasacyjnej, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 w związku
z art. 13 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
jw