II CSK 562/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 562/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa "T. […]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. ‎przeciwko E. W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania.Pełnomocnik powoda w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lutego 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny naruszył art. 65 § 2 k.c. przez jego niezastosowanie, przyjmując, że „Zamiar stron przy zawieraniu umowy wynika z treści pisemnej umowy wiążącej strony”, a także naruszył art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie zarzutu naruszenia art. 299 k.p.c., co doprowadziło do nierozpoznania sprawy w granicach apelacji.

Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że powołana przesłanka została wykazana.Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Wskazanie przez Sąd Apelacyjny, że „Zamiar stron przy zawieraniu umowy wynika z treści pisemnej umowy wiążącej strony” nie stanowi - wbrew twierdzeniom skarżącego - oczywistego naruszenia art. 65 k.c. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że z orzecznictwa nie wynika zakaz ustalenia zamiaru stron przy wykładni oświadczeń woli złożonych w formie pisemnej w oparciu o treść umowy. Sąd Najwyższy wielokrotnie zaznaczał w swych orzeczeniach, że wykładni poszczególnych wyrażeń dokonuje się z uwzględnieniem kontekstu, a zwłaszcza związków treściowych występujących między zawartymi w dokumencie postanowieniami (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r.

I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 81 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2013 r., IV CSK 569/12, nie publ.).Odnosząc się do twierdzonej przez skarżącego oczywistej zasadności jego skargi ze względu na naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 378 § 1 k.p.c. podkreślić należy, że porównanie podniesionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego z zarzutami, do których odniósł się Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu wyroku, nie prowadzi do wniosku, że uchybienie miało charakter kwalifikowany. Należy nadto zaznaczyć, że o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, Lex nr 1232793). Mimo bowiem nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n