II CSK 55/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 55/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Gminy Miasta S.

przeciwko Marcie M. i Rafałowi M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2011 r.,

na skutek skarg kasacyjnych pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego w S.

z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I ACa 391/10,

odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania

i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz strony powodowej

kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

Pełnomocnicy pozwanych Marty M. i Rafała M. w skargach kasacyjnych

wniesionych od wyroku Sądu Apelacyjnego w S. z dnia 16 września 2010 r. wnioski

o ich przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1

pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnień wniosków o przyjęcie skarg

kasacyjnych do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że powołane przesłanki

zostały wykazane.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem przyjęcie

skargi do rozpoznania może uzasadniać jedynie zagadnienie prawne, które nie

zostało dotychczas rozstrzygnięte, a którego rozstrzygnięcie przyczyniłoby się do

rozpoznania sprawy oraz rozwoju prawa (zob. m.in. postanowienia SN z dnia

10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC z 2002 r., nr 1, poz. 11 i z dnia 7 czerwca

2005 r. V CSK 3/05 nie publ.). Przedstawiony w uzasadnieniu wniosków

o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania problem nie jest zagadnieniem

nowym. W przedmiocie ustalenia prawa czasowo właściwego dla oceny obowiązku

zwrotu kwoty równiej udzielonej bonifikacie po waloryzacji przewidzianego

w wielokrotnie nowelizowanym art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami Sąd

Najwyższy już się wypowiadał. Między innymi w uchwałach: z dnia 6 listopada 2002

r., III CZP 59/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 101; z dnia 9 grudnia 2005 r., III CZP

112/05, OSNC 2006, nr 11, poz. 184 oraz z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 102/10,

Biul. SN 2010, nr 12, s. 11 uznał, że miarodajna jest chwila pierwotnego nabycia

nieruchomości. W uchwale z dnia 24 lutego 2010 r., III CZP 131/09, OSNC 2010,

nr 9, poz. 118 stwierdził natomiast, że właściwe są przepisy obowiązujące w chwili

zbycia nieruchomości. Opisana rozbieżność nie ma jednak znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w rozpatrywanym przypadku zarówno nabycie

jak i zbycie nieruchomości nastąpiło pod rządami przepisów, które nie przewidywały

wyłączenia obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po waloryzacji

w sytuacji zbycia lokalu mieszkalnego i przeznaczenia uzyskanych w ten sposób

środków na nabycie innego lokalu mieszkalnego. Powołany w obu skargach

kasacyjnych pogląd G. Bieńka, który według skarżących miałby uzasadniać

te skargi dotyczy zupełnie innego, niż w sprawie stanu faktycznego oraz zupełnie

innej kwestii prawnej związanej ze zmianą z fakultatywnego na obligatoryjne

dochodzenie zwrotu udzielonej bonifikaty.

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę

wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinni wykazać, że popełnione

przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa

miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom, były więc

dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001,

nr 10, poz. 156). Takich okoliczności skarżący nie wykazali.

Na marginesie należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. nie

może być podstawą skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.). Niedopuszczalne jest

zatem także powoływanie się na naruszenie tego artykułu w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skarg kasacyjnych

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1

k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. w zw. z art. 398 21 w zw. z art. 391 § 1

k.p.c.

jz

/tp/