II CSK 512/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 512/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa B. K. ‎przeciwko B. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. ‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Powódka zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 marca 2017 r. naruszenie art. 123 § 1 pkt 2 k.c. w zw. z art. 5 k.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. Wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej powódka uzasadniła:1) występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych: - czy jeżeli dłużnik w sposób wyraźny zwraca się do wierzyciela z propozycją zapłaty jedynie części długu w celu zupełnego uwolnienia się od zobowiązania, zasadne jest przyjęcie, iż miało miejsce uznanie niewłaściwe co do całości długu, - czy przyjęcie przez wierzyciela surowszych warunków zabezpieczenia wierzytelności w odpowiedzi na stanowisko dłużnika co do uregulowania należności może uzasadniać istnienie po stronie wierzyciela „usprawiedliwionego przekonania", że dłużnik dobrowolnie spełni świadczenie,2) oczywistą zasadnością złożonej skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Zagadnienia sformułowane w skardze przez powódkę nie mają takich cech. W orzecznictwo wyjaśniono, że do uznania roszczenia ze skutkiem w postaci przerwania biegu przedawnienia może dojść przez każde zachowanie się zobowiązanego, które - choćby nie wyrażało zamiaru wywołania tego skutku - dowodzi świadomości zobowiązanego istnienia roszczenia i tym samym uzasadnia przekonanie uprawnionego, że zobowiązany uczyni zadość roszczeniu (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 19 września 2002 r., II CKN 1312/00; 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07; 25 marca 2010 r., I CSK 457/09; 16 lutego 2012 r., III CSK 208/11, 9 maja 2013 r., II CSK 602/12).

Zaskarżony wyrok pozostaje w zgodzie z tym, ugruntowanym w orzecznictwie poglądem. Nie jest też spełniona przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przepisów prawnych, powołanych w skardze kasacyjnej powódki. Skarżąca nie wykazała, które z tych przepisów zostały naruszone w przedstawiony wyżej, kwalifikowany sposób. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). jw l.n