II CSK 510/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 510/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "M. T." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. w upadłości

przeciwko Gminie Miasto S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 maja 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę

3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego

w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie

i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Powód Syndyk M. – T. Sp. z o.o. we wniesionej skardze kasacyjnej od

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 maja 2009 r. wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania uzasadnił podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz że skarga jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W ocenie Sądu Najwyższego nie zachodzą powołane przez skarżącego

przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi.

Zagadnienie prawne może uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjne do

rozpoznania tylko wtedy, gdy jest zagadnieniem istotnym. Istotność zagadnienia

prawnego wyraża się w tym, że jest ono zagadnieniem nowym, dotychczas

nierozwiązanym, a jego rozstrzygnięcie miałoby istotne znaczenie nie tylko dla

rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla rozwoju praktyki sądowej. Tymczasem

problem związania sądu, któremu sprawa została przekazana do ponownego

rozpoznania oceną prawną dokonaną przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu

uchylającym orzeczenie sądu drugiej instancji oraz związania Sądu Najwyższego

dokonaną wcześniej oceną prawną w wypadku ponownego rozpatrywania skargi

kasacyjnej stanowił już przedmiot wypowiedzi Sądu Najwyższego. Między innymi

w postanowieniu z dnia 7 października 1999 r., I CKN 1133/98 (niepubl.),

wyjaśniono, że wykładnia prawa zawarta w orzeczeniu Sądu Najwyższego

uchylającym orzeczenie sądu drugiej instancji i przekazującym sprawę do

ponownego rozpoznania, wiąże nie tylko sąd, któremu sprawa została przekazana,

ale także Sąd Najwyższy. Natomiast w wyroku z dnia 12 grudnia 2001 r., V CKN

437/00 (niepubl.), Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że wiążąca moc

orzeczenia Sądu Najwyższego ogranicza się tylko do wykładni prawa dokonanej

przez Sąd Najwyższy.

Nie można też uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Powołanie się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga

wskazania na niewątpliwą, widoczną na pierwszy rzut oka, bez konieczności

głębszej analizy, sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej

wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi

zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa (por. m.

in. postanowienia SN z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01, OSNCP 2004, nr 6,

poz. 100). Okoliczność taką skarżący obowiązany jest przedstawić w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi za pomocą wywodu jurydycznego ze wskazaniem

konkretnych przepisów prawa tak, aby możliwe stało się zajęcie stanowiska.

Odnosząc się do argumentów ujawnionych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi stwierdzić należy, że ocena wiarygodności i przydatności dowodów z punktu

widzenia ustalenia podstawy faktycznej

mieści się w zakresie swobody

sędziowskiej, a kwestionowanie w skardze dokonanych przez Sąd ustaleń

faktycznych i oceny dowodów jest - zgodnie z treścią art. 3983 § 3 k.p.c. niedopuszczalne. Zauważyć ponadto należy, że oczywistość skargi kasacyjnej w ocenie skarżącego – miałaby wynikać z pominięcia „dowodu, a mianowicie

zbioru dokumentów”. Nieznany procedurze dowód w postaci „zbioru dokumentów”

nie był pominięty przez żaden z orzekających w sprawie sądów państwowych,

a zatem okoliczność pominięcia takiego „dowodu” w postępowaniu pozasądowym

nie może stanowić punktu wyjścia do wykazywania oczywistości skargi. Już tylko

uboczne wskazać należy, że bezzasadne pominięcie przez sąd zgłoszonego przez

stronę dowodu może usprawiedliwiać zarzut naruszenia art. 217 § 2 w zw. z art.391

k.p.c., bądź art. 381 k.p.c., nie zaś art. 233 k.p.c.

Nie można również podzielić zawartych we wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania stwierdzeń, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych

powołanych w skardze.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanej zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd

Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1

i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

/tp/

db