II CSK 492/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 492/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku E. Z. i K. Z.‎przy uczestnictwie P. […] Spółki Akcyjnej Oddział Ł.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu jakiemu służy skarga kasacyjna i postępowanie wywołane jej wniesieniem służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., tylko bowiem w razie spełnienia jednej z nich, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik wnioskodawców E. i K. Z. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 lutego 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparła na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt. 2 k.p.c. Uzasadniając przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik wnioskodawców wskazała, że „w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, a mianowicie art. 292 k.c. w zw. z art. 172 § 1 i 2 oraz art. 285 § 1 i 2 k.c. w zakresie oceny czy mogą one stanowić podstawę prawną nabycia w drodze zasiedzenia przed dniem 3 sierpnia 2008 r. służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorca przesyłowego”.

Odnosząc się do przedstawionego w skardze kasacyjnej wywodu prawnego oraz przywołanych orzeczeń sądów powszechnych należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie po podjęciu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08 (Biul.

SN 2008, nr 10, s.

7) wskazywano, że przed wprowadzeniem do kodeksu cywilnego osobnej regulacji służebności przesyłu możliwe było nabycie przez zasiedzenie służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorcy, określanego mianem przedsiębiorcy przesyłowego. Pogląd ten został powtórzony i zaaprobowany m.in. w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13 (OSNC 2012 nr 12, poz. 139) oraz uznany za dominujący w orzecznictwie w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2014 r., III CZP 45/14 (OSNC 2015 nr 5, poz. 54). Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [l.n]