II CSK 476/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 476/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa B. B.‎przeciwko W. J.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie występuje przesłanka pozwalająca na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, mimo że skarżąca powołała się na przesłankę oczywistej zasadności skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Oczywista zasadność skargi, jak wyjaśniono w orzecznictwie, to stan sprawy wskazujący, że zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym już tylko przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań.

Chodzi, więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie ma podstaw do przyjęcia, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej, jeśli uwzględni się, że oceny czy istotnie w sprawie mamy do czynienia z naruszeniem elementarnym przepisów, należało dokonać w aspekcie orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym przyjmuje się, iż zaniedbanie profesjonalnego pełnomocnika wówczas rodzi odpowiedzialność odszkodowawczą względem mocodawcy, o ile zostanie dowiedzione, że gdyby pełnomocnik zachował należytą staranność, wynik sprawy byłby korzystny dla strony (por. wyroki z dnia 2 grudnia 2004 r., V CK 297/04, niepubl. i z dnia 19 grudnia 2012 r.

II CSK 219/12, OSNC z 2013 r., nr 7-8, poz. 91). Uwzględniając nadto okoliczności sprawy nie można było pominąć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 1995 r. III CZP 66/95,OSNC z 1995 r., nr 12, poz. 168), treść zobowiązania wekslowego ustala się na podstawie tekstu weksla. Jeżeli zatem w apelacji, której pełnomocnik na skutek swego zaniedbania nie wniósł skutecznie, zakwestionowano, z odwołaniem się do treści deklaracji wekslowej, powstanie zobowiązania wekslowego podpisanego na wekslu wystawcy, to w takich okolicznościach nie można zasadnie dowodzić oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Skarżąca nie zdołała wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]jw