II CSK 475/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 475/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa J. M.‎przeciwko J. J., M. J.oraz I. A.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].‎z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I ACa (…); I ACZ (…) 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda J. M. na rzecz pozwanych J. J. i I. A. kwoty po 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

3) przyznaje adwokatowi P. Ś. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […]. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł powiększoną o podatek od towarów i usług we właściwej stawce, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), któremu nadał formę pytania, „czy uwzględniając apelację jednej strony postępowania, Sąd ma obowiązek odnieść się do zarzutów apelacyjnych strony, której apelacja została oddalona, z uwagi na przyjęcie odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie”.Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania na problem o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygnięty w dotychczasowym orzecznictwie i wymagający pogłębionej wykładni.

Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których ono powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę problemu interpretacyjnego, którego dotyczy dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna jest wnoszona w konkretnej sprawie, to zarówno charakter rozpoznawanego roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Zagadnienie sformułowane przez powoda nie ma cech określonych wyżej.

Odpowiedź na nie została już udzielona w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a powód orzecznictwo to nawet zacytował w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie stwierdził przy tym, żeby poglądy wyrażone przez Sąd Najwyższy wywołały jakąś dyskusję w doktrynie, żeby nie były podzielane przez sądy powszechne w ich działalności jurysdykcyjnej, a jedynie zarzucił, że Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie - zdaniem powoda - do poglądów tych się nie zastosował. Powód nie wziął jednak pod uwagę, że Sąd Apelacyjny nie miał obowiązku kontynuowania postępowania dowodowego w celu ustalenia wysokości szkody, którą powód poniósł w związku z czynem zarzucanym pozwanym skoro wskazał na okoliczności świadczące o przedawnieniu roszczenia powoda i nadto jeszcze braku legitymacji biernej w sprawie innych osób niż J.

J. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 i 2. O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu powoda z urzędu w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do § 2, § 4 ust. 1, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18). jw