II CSK 471/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 471/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa Z. J.

przeciwko Zakładowi Energetycznemu Ł.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej - Gminy T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 stycznia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 31 maja 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną, oddala wniosek pełnomocnika

powódki o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

oraz zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 3600

(trzy tysiące sześćset) zł z tytułu kosztów postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki

od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.

W

skardze

kasacyjnej

powódka

zarzuciła

naruszenie

przepisów

postępowania – art. 217 § 1, art. 227, 236 w zw. z art. 391 § 1, art. 382 i 386 § 1

k.p.c. oraz naruszenie § 2 pkt 2, § 6, 13 i 19 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i wnosiła

o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,

że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną

argumentację

prawną

wskazującą

na

zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie

uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r.,

III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżąca wskazała, że w jej ocenie „skarga kasacyjna jest uzasadniona

w stopniu oczywistym, gdyż skarżone orzeczenie w sposób rażący naruszyło

przepisy postępowania art. 391 § 1, a także art. 382 i 386 § 1 k.p.c., oddalając

apelację od niesłusznego wyroku Sądu Okręgowego, który narusza z kolei

fundamentalne dla postępowania dowodowego w procesie cywilnym przepisy art.

217 § 1, art. 227 oraz 236 k.p.c.”.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego jeżeli przesłanką

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie

skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu

wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się ta „oczywistość”

i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście

uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie

jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r.,

II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz z dnia 3 kwietnia

2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna również z innych przyczyn. Zgodnie

z art. 398-3 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Tymczasem skarżąca jako podstawę skargi wskazała przepisy dotyczące takich

ustaleń i oceny, a ich naruszenia upatruje w oddaleniu wniosku o dopuszczenie

dowodu z opinii biegłego.

Zgodnie

z

utrwalonym

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego

kasacja

wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów

sądowych,

niezawierająca

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych

bądź

ich

uzasadnienia, nie jest "udzieleniem pomocy prawnej" w rozumieniu § 21

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.

Nr 154, poz. 1013 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (por. np.

postanowienia z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz.

178, z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, z dnia

12 lutego 1999 r., II CKN 280/98, nie publ.). Pogląd ten, zachował aktualność po

wejściu w życie § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i należy odpowiednio odnieść go do sytuacji gdy

kasacja wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony zwolnionej od

kosztów sądowych, nie zawiera przytoczenia okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie. Uzasadniało to odmowę przyznania pełnomocnikowi powoda zwrotu

kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 3986 § 3

k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1

w zw. z art. 391 § 1 i art. 39319 k.p.c.

db