II CSK 469/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 469/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości P. Spółki Jawnej w upadłości likwidacyjnej w N.‎przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w M. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego należy wskazać, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa przez sądy, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem.

Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca spółka oparła na istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powołanie się na tę przesłankę wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne kontrowersje, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź też, jego niejednolita interpretacja prowadzi do wydawania przez sądy odmiennych rozstrzygnięć w sprawach o identycznym lub zbliżonym stanie faktycznym.

Należy jednak przytoczyć przykłady takich orzeczeń i wykazać istniejące między nimi rozbieżności. Skarżącego obarcza przy tym ciężar przedstawienia wyodrębnionej i pogłębionej argumentacji prawnej, wyszczególniającej dostrzegane przez stronę poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dn. 24 października 2012 r., I PK 144/12, z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08, nie publikowane). Nie zachodzi w istocie wskazana przez skarżącego przyczyna kasacyjna, albowiem wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.:

Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.) jest przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego, dostatecznie wyjaśniających kwestie pobierania opłat innych niż marża handlowa, wobec czego nie ma rzeczowej potrzeby kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. jw