II CSK 469/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CSK 469/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa M. K. i A. K.

przeciwko „S. Polska” – Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o zakazanie naruszania patentu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 lutego 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 marca 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powodów solidarnie

na rzecz pozwanej kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) zł tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powodowie M. K. i A.K. wnieśli skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 16 marca 2011 r. Sąd ten zmienił wyrok Sądu Okręgowego,

uwzględniający powództwo:

1)

nakazanie pozwanej S. AT Polska Sp. z o.o. zaprzestania wytwarzania,

używania, oferowania i wprowadzania do obrotu oraz importu elementów

znakujących do cechowania drewna, wytworzonych według patentu nr 191889

na wynalazek pt. „Element znakujący do cechowania drewna”, w tym

elementów znakujących do cechowania drewna posiadających następujące

cechy: płaska płytka z naniesioną informacją, zaczepy mocujące płytkę na

przyrządzie wbijającym, zaczepy mocujące płytkę do materiału drewnianego,

wyżłobienia o głębokości mniejszej lub równej grubości płytki, wyżłobienia o

głębokości równej grubości płytki na dłuższych krawędziach płytki;

2)

o nakazanie pozwanej zniszczenia na własny koszt znajdujących się w jej

siedzibie, magazynach oraz placówkach handlowych elementów znakujących

do cechowania drewna wytworzonych według patentu nr 191889 i mających

opisane wyżej cechy;

3)

o zobowiązanie pozwanej do opublikowania na własny koszt na trzeciej stronie

dziennika „Gazeta Wyborcza” oraz w czasopiśmie „Las Polski” w formie

ogłoszenia

o

określonej

wielkości,

w

terminie

dwóch

tygodni

od

uprawomocnienia się wyroku, oświadczenia następującej treści „ S. Sp. z o.o. z

siedzibą oświadcza, że naruszyła prawa z patentu nr 1 /.../ pt. „Element

znakujący do cechowania drewna”, udzielonego na rzecz M. K. i A. K.”,

a w przypadku nie wypełnienia powyższego zobowiązania przez pozwaną –

o upoważnienie powodów do opublikowania tego oświadczenia na koszt

pozwanej

i oddalił powództwo oraz zasądził od powodów solidarnie na rzecz pozwanej koszty

postępowania za obie instancje. Sąd drugiej instancji dokonał odmiennej oceny

materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłych i uznał, że nie doszło do

naruszenia przez pozwaną przysługujących powodom praw z patentu.

Powodowie zaskarżyli powyższy wyrok, opierając skargę kasacyjną na

obydwu podstawach z art. 2983 § 1 k.p.c. Podnieśli także, że wystąpiła nieważność

postępowania.

Domagali

się

uchylenia

zaskarżonego

wyroku

w

całości

i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. W

skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia określili na 10 000 zł.

W odpowiedzi na skargę pozwana podniosła zarzut niedopuszczalności

skargi z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, nieosiągającą

poziomu wymaganego przez art. 3982 § 1 k.p.c. w wypadku sprawy o prawa

majątkowe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jedną z ustawowych przesłanek dopuszczalności skargi kasacyjnej

w sprawach o prawa majątkowe jest osiągnięcie określonej wartości przedmiotu

zaskarżenia. Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu

podlegającego zaskarżeniu jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 398 2 § 1

k.p.c.). Przesłanka ta podlega kontroli Sądu Najwyższego w ramach wstępnego

badania sprawy przekazanej mu ze skargą. W rozpatrywanej sprawie powodowie

określili wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 10 000 zł. Rozważenia

w związku z tym wymaga, czy niniejsza sprawa spełnia kryteria stawiane sprawie

o prawa majątkowe, a więc czy dochodzone w sprawie roszczenia służą

bezpośrednio realizacji interesów ekonomicznych podmiotu, który domaga się ich

ochrony (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2005 r., III CZP

57/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 116). Problem ten był przedmiotem wypowiedzi

Sądu Najwyższego w powołanym przez pozwaną postanowieniu z dnia 8 marca

2007 r. (III CZ 12/07, OSNC 2008/2/26). Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym

w uzasadnieniu powołanego orzeczenia, które podziela także Sąd w składzie

rozpoznającym niniejszą sprawę, roszczenia określone w ustawie – Prawo

własności przemysłowej, służące do ochrony majątkowych praw bezwzględnych

(patentu, prawa ochronnego na znak towarowy) są bezpośrednio uwarunkowane

interesami ekonomicznymi podmiotu uprawnionego, a zatem mają charakter

majątkowy. Taka ich kwalifikacja harmonizuje z przepisami stanowiącymi

o przedawnieniu roszczeń z tytułu naruszenia patentu (art. 289 Pr.w.p.), mającymi

odpowiednie zastosowanie do roszczeń z tytułu naruszenia prawa ochronnego na

wzór użytkowy, prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, prawa ochronnego na

znak towarowy, prawa z rejestracji na oznaczenie geograficzne i prawa z rejestracji

topografii, gdyż przedawniają się tylko roszczenia majątkowe (art. 117 § 1 k.c.).

W konsekwencji wszystkie trzy roszczenia dochodzone obecnie przez

powodów stanowią roszczenia majątkowe. Powodowie określili wartość przedmiotu

zaskarżenia na poziomie, który wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi

kasacyjnej od orzeczenia Sądu Apelacyjnego. W związku z tym ich skargę

kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1

k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 398 21

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. Wysokość zasądzonych

kosztów zastępstwa procesowego znajduje uzasadnienie w postanowieniach § 2

ust. 1 i 2, § 11 pkt 18 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

md