Legislator Case Law & Legislation
II CSK 469/06 AI generated

II CSK 469/06 · Sąd Najwyższy

Case Number II CSK 469/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

65 § 2 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 217 § 2 k.p.c. i wnosił związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

Legislator headnote

AI generated

art. 65 § 2 k.c, art. 217 § 2 k.p.c, art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c, art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c, art. 3983 § 3 k.p.c; II CSK 469/06 · Sąd Najwyższy: 217 § 2 k.p.c. i wnosił związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

Keywords

AI generated
art. 65 § 2 k.c art. 217 § 2 k.p.c art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c art. 3983 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 65 § 2 k.c
wprost oceny dowodów; również zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c.
art. 217 § 2 k.p.c
65 § 2 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 217 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać
art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c
Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1
art. 3983 § 3 k.p.c
z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 469/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa A. K.

przeciwko J. K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 stycznia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 25 kwietnia 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Okręgowego w P.

W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego – art.

65 § 2 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 217 § 2 k.p.c. i wnosił

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,

że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną

argumentację

prawną

wskazującą

na

zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie

uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r.,

III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN

570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżący jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania

wskazał

konieczność

rozstrzygnięcia

przez

Sąd

Najwyższy

o 1) „niedopuszczalności oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie

uczestnika czynności, gdy treść tej czynności, która ma zasadniczy wpływ na

treść zapadłego orzeczenia, interpretowana jest różnie na podstawie literalnego

jej brzmienia oraz na podstawie zeznań przesłuchanej w sprawie części jej

uczestników,” 2) „obowiązku Sądu badania rzeczywistej treści oświadczeń woli

i podjęcia w tym celu wszelkich niezbędnych środków w sytuacji, gdy pomiędzy

dosłownym brzmieniem tego oświadczenia a przedstawioną przez jej uczestników

wolą każdego z nich istnieją zasadnicze różnice oraz, że 3) uchybienia opisane

wyżej mają charakter rażącego naruszenia prawa formalnego i materialnego”.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1

k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne

występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten pozostaje aktualny po

wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.

Jeżeli zaś przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on

w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się

ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest

oczywiście uzasadniona. Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz

z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, nie publ.).

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna również z innych przyczyn. Zgodnie

z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Tymczasem skarżący jako podstawę skargi wskazał art. 217 § 2 k.p.c., dotyczący

wprost oceny dowodów; również zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. faktycznie

zmierza do podważenia ustaleń Sądu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.).

db